February 26,  2015
با تشکر از ایران استار و شهرما  

بخصوص که این فرد سعی میکند از هر فرصت بوجود آمده، در جهتی که از آغاز فعالیت های اجتماعی اش تا به امروز تغییری نکرده است، قدم برداشته و بهره گیرد. عدو شود سبب خیر را بار ها بر زبان آورده و به عمل به اثبات رسانده است.  اینبار نیز خفقان را با آزادی پاسخ میدهد و از تک تک امضاء کنندگان طومار کذائی، دعوت به مناظره تلویزیونی مینماید. تحت عنوان " در چه شرایطی میتوان و یا میبایست از افراد کامیونیتی حمایت کرد" درب گفتگو را باز میکند. گرچه او بار ها بصورتی صریح و واضح عنوان کرده است که بلاشرط حمایت از کلیه افراد کامیونیتی از جهات انسانی و حقوق بشری یک وظیفه میباشد.

باید این حس را در جمع بوجود بیاوریم که به خانواده بزرگتری تعلق داریم که در کلیه شرایط همراه هم باقی خواهیم ماند. نه اینکه  تا زمانی که شهرت و موفقیتی وجود دارد، فرد را همچو برادر و خواهری پنداشته، و در زمانی که مشکلی برایش پیش میاید از او روی برگردانده، طردش کنیم و او را همچو بیگانه ای بپنداریم.

جای دارد که از طرفی از جناب زرین مهر تشکر نمود، که امکان این مناظره تلویزیونی را بوجود آورده است، و از طرفی دیگر این دعوت، پیامی باشد به آنهائی که میخواهند در های آزادی بیان را بسته و یا صاحبین ابزار ارتباطات جمعی را زیر فشار قرار دهند. چه خوب است که از این فرصت نه برای مجادله و اثبات عقاید خویش، بلکه برای بوجود آوردن فرهنگ گفتگو استفاده نموده و با استقبال از این حرکت فصلی نوینی را در روابط اجتماعی کامیونیتی آغاز کنیم. مبادله نظر را از گروه های کوچک به تجمع های وسیعتری گسترش داده، و از این طریق به غنی کردن و تغییر و تحول در نحوه تفکر، بوجود آوردن آگاهی جمعی، پیدا کردن نکات مشترک و سرمایه گذاری بر آنها، به هدف نهائی که همانا اتحاد و همبستگی میباشد رسید.

لازم به تذکر است، که شروع این جریان از گردهمائی ماه دسامبر کنگره ایرانیان آغاز شده، که عده ائی در آنزمان ناخواسته و نا آگاه و شاید هم به قصد و در خطا به مواردی اشاره میکنند که باعث تشنج و آزار عده ائی میگردد. عده ائی دیگر که شفافیت را کلید حل بسیاری از مشکلات موجود در کامیونیتی میدانند، لازم میبینند که  با جمع آوری اطلاعات در موردی که میتواند بار دگر باعث بوجود آمدن این سوء تفاهمات گردد، تاریخچه ای از فعالیت های کنگره بوجود بیاورند. از کلیه افراد دعوت میشود که در جمع آوری اینگونه اطلاعات همکاری نموده و با مراجعه به سایت همبستگی به تصحیح آنها پرداخته و یا به آنها دسترسی پیدا کنند. لزوم داشتن کامیونیتی متحد و نیرومند بر همه آشکار میباشد. در اینکه برای بوجود آوردنش نیاز به مشارکت جمعی میباشد نیز شک و تردیدی نیست. مشکل برداشتن اولین قدم میباشد که خوشبختانه به همت عده ائی از جوانان کامیونیتی و با به راه اندازی کمپین " من هم یک ایرانی-کانادائی هستم" تسهیلاتی دراین زمینه بوجود آمده است. با مراجعه به سایت و صفحه این گروه میتوان با فعالیت های آنان آشنا شده و اطلاعات لازم را در رابطه با گردهمائی سوم آنان که قرار است در روز یکشنبه 8 مارچ ساعت 6 بعد از ظهر در رستوران شیراز با شرکت بسیاری از فعالان اجتماعی، افراد سرشناس کامیونیتی و اعضاء قدیم و جدید کنگره برقرار گردد آشنائی پیدا کرد. این گردهمائی برای همگان آزاد ورایگان بوده و همچنین فرصت مناسبی خواهد بود تا به عضویت کنگره در آمده و عملن در فعالیت های آن مشارکت کرد.

Facebook/hambastegi.hemayat
facebook/ICC 2014Election
facebook/Let’s Talk Iranian Canadian Congress! 
I'm an Iranian-Canadian too! 

مطمئنن طوماری که هدفش خاموش کردن یک صدا میباشد، فرغ فاحشی با دعوت به مناظره عمومی در جهت گسترش فرهنگ گفتگو دارد. بی شک این فرق را نیز در نحوه نگرش، و عمل کسانی که پشتیبان این دو روش مختلف میباشند، میتوان دید. خاصه آنکه طوماریون جهت اعمال نفوذ  و پیشبرد اهداف خویش مجبور میگردند گروهی عمل نموده وبه افزایش تعداد امضاء کنندگان بپردازند. در صورتی که دیگری حقانیت گفتار و اعمال را کافی میداند. چه طنز آمیز مینماید که  آنکه خاموشی دیگری را خواهان است خود را مدعی آزادی دانسته و دیگری را وابسته به عوامل خفقان متهم میسازد.

آیا واقعن میان روز و شب، نور و تاریکی میتواند رابطه و یا ضابطه ای وجود داشته باشد؟ که هستی یکی، نشان از غیبت دیگریست. چه خوب بود که به طوماری که به امضای صد نفر که در میان آنان تعداد قابل ملاحظه ای از کهنه کاران سیاسی هم دیده میشوند، توجه بیشتری میکردیم. واقعن خواسته این اشخاص چیست؟ آیا این مسخره نیست که در جامعه ای دموکراتیک، نشریه ای را زیر فشار قرار دهیم که مقالات فردی را به چاپ نرساند؟ آیا در دنیائی که ارتباطات جمعی چنین متداول و دراختیار همگان قرار دارد، میتوان این امید را داشت که صدائی را مطلقن خاموش ساخت. چه در گفتار و نوشتار این فرد وجود دارد که این جمع را اینچنین آزار میدهد، که خواهان خاموش کردن آن میگردند. مگر نمیتوان فکری را با فکری، نوشته ای را با نوشته ای و یا عملی را با عملی همسان پاسخگو بود.

موضوع نه فقط جدی تر از آنست که به نظر میاید، بلکه موقعیتی را هم فراهم کرده است که به ریشه مسائل جامعه خود بپردازیم. آیا واقعن هر صد نفر امضاء کنندگان این طومار با شخص مورد نظر و اتهام، آشنائی کافی دارند. آیا مقالات او را خوانده، و یا فعالیت های اجتماعی او را دنبال کرده اند. اگر چنین باشد میبایست که به اهمیت نشریاتی که مادام مورد انتقاد قرار میدهیم، معترف شویم. ولی چرا باید این تصور را داشته باشیم که سردبیران بدون توجه به محتویات یک مقاله آنرا به چاپ میرسانند که نیاز آن باشد با لشکر کشی آنان را متوجه خطایشان کنیم. در غیر این صورت چرا نباید به تشخیص آنان احترام گذارده و ما نیز افکار خود را بصورتی دموکراتیک از طریق همان نشریات مطرح نمائیم. شاید اگر کمی بیشتر توجه میکردیم پی میبردیم که مشکل اصلی بی توجهی خود ماست. مشکل ما جهالتی میباشد که آنچنان با آن خو گرفته ایم که از وجودش هم غافلیم. پایداری رژیم شیطان صفتی جمهوری اسلامی نه از قدرت و هوشمندی اوست، بلکه زاده ماهیتیست که هم در ما هست و هم در او.

در کامیونیتی که شدیدن پراکنده و متفرق میباشد، صد امضاء، هر چقدر هم کوچک و ناچیز، میتواند نشانی از همبستگی و اتحاد و اتفاق نظر باشد. ولی وقتی می بینیم که در مقابله با فردی صورت میگیرد که جز از اتحاد و همبستگی سخن دیگری بر زبان نمیراند، که برای او صرف ایرانی بودن فرد کافیست تا حمایت از او لازم گردد، حتی اگر متهم و محکوم باشد، شک و تردیدی را در ذهن بر می انگیزد. که این اتفاق نظر نقشی بیش نیست، و یا برای آنانی که دست به دامان آن شده اند،  چاره ائی جز این نیست. که گر سلطنت طلب، مجاهد، کمونیست و سکولار بتوانند به این سادگی در کنار هم قرار گیرند و همصدا گردند، جامعه ما میتوانست در وضعیت خیلی بهتر از این قرار گیرد. ولی اگر راز نهفته در این اتحاد و اتفاق، نحوه عمل، کردار و گفتار این یک نفر میباشد، باید این امید را داشت که به زودی تغییرات اساسی در جامعه صورت پذیرد.