January 09,  2016
با تشکر از ایران استار و شهرما  

 دعوت مجدد از کسی که در دوره دو ساله حضورش کمترین مشارکت را در فعالیت های کنگره از خود نشان داده است قابل درک نیست. بخصوص که کناره گیری و برخورد با این فرد، بار ها از هییت مدیره تقاضا شده است. چه خوب میبود که شهرام همزمان با دعوت خود از این سه تن به شرح فعالیت های هفت ماهه تک تک آنها نیز میپرداخت. شاید کمکی میبود برای پی بردن به کارهای ناتمام آنها و یا کارهائی که قصد انجام آنها را داشته و نتوانسته اند در این دو سال انجام دهند. مطرح کردن موضوعات بی ربط و متعدد ، انتقاد را زورگوئی و قلدری عنوان کردن، ارائه بهانه های بی جا در جهت توجیه کمکاری ها ، اطلاعات دروغین دادن، وارونه جلوه دادن وقایع، جز لطمه زدن به نگارنده و نهادی که قرار است کارنامه عملکردش مطرح گردد، حاصل دیگری نخواهد داشت. بخصوص که قلم آنچنان جانبدارانه میتازد، که نقد و انتقاد های جزئی حالت تمسخر به خود میگیرند.

کنگره نهادی میباشد برای خدمت کردن بدون پاداش. پس چرا افراد اینچنین به زور آزمائی، رقابت، رودر روئی، تهمت زدن و دشمنی با یکدیگر میپردازند. یا منافعی در میان میباشد، و یا افراد منافعی برای خود در آن میبینند که ما از آن قافلیم. و یا اینکه اشکال را میبایست در ساختار کنگره بجوئیم که مناسب با پیچیدگی های کامیونیتی شکل نگرفته است.  در اینصورت واضح است تا که به خود نهاد توجه نشود، و ساختار تغییر نکند هر سال میبایست تجربه سال قبل را تکرار کنیم. با این فرق که منتقدین بعد از اینکه قدرت را به دست میگیرند به حمایت کنندگان مبدل میگردند. کلمات معنی دیگری به خود میگیرند. محافظه کار مدارا میگردد، منتقد قلدر، دموکراسی فاشیسم، کم کاری صبر و تحمل. راستی که بیدار کردن کسانی که خود را به خواب میزنند ناممکن است.

در این میان، زمانی که بسیاری از افراد جامعه، گفتگو را تنها راه حل مشکلات عنوان میکنند، مادام شعار گونه به آن اشاره کرده و به همان کفایت میکنند، "گفت وشنید" شنبه گذشته جلسه بیستم خود را تحت عنوان "آیا جامعه ایرانی به عنوان یک اقلیت میتواند در کانادا تاثیر گذار باشد؟" ، برگزار کرد. دو تن از اعضای هییت مدیره نیز در آن شرکت داشته و با ارائه نظرات و اطلاعاتی در رابطه با کنگره ، به کیفیت گفتگو ها افزودند. در اینکه جامعه ایرانی میتواند در کانادا تاثیر گذار باشد میان حضار توافق نظر کامل وجود داشت. ولی در چگونگی آن، بخصوص در شرایط خاص و عدم وجود نهاد و یا نهادهایی که بتوانند نیرو ها را منسجم کنند، شک و تردید های بسیاری میباشد. اینطور به نظر میاید که توجه به ابزار و نهاد هائی که میتوانند ما را به این هدف برسانند، در شرایط فعلی بیشتر از خود هدف اهمیت دارند.
از کلیه گفتگو ها ضبط صوتی و تصویری به عمل آمده است که میتوان از طریق سایت "همبستگی" آنها را مشاهده نمود. همچنین با مراجعه به نسخه دیجیتال این مقاله میتوان به مقاله شهرام، و گفتگو های فیسبوکی مربوطه دسترسی پیدا کرد.

Facebook/hambastegi.hemayat
Facebook/ICC Forum

Short Movie

Goft - O - Shenid (20) Videos

ایکاش که میشد به ضرب قلم واقعیت های زشت و حقایق تلخ را تغییر داد. در آن صورت حرف اول و آخر را به رشته تحریر در میاوردم تا تیشه ای باشد به ریشه کلیه ناهنجاری ها. نیاکان ما نیک بودن آن سه را اصل می پنداشتند، من صداقت، در گفتار و کردار و پندار را اصل رهائی میدانم، که آدمی بی آن میبایست به انسان بودنش شرم کند.

سکوت ها یکی بعد از دیگری میشکنند؛ بیژن احمدی، عضو هییت مدیره با مقاله ای در سلام تورنتو؛ ارسلان کهنموئی پور، ریاست کنگره، با اطلاع رسانی خاص خود در صفحه غیر رسمی فیسبوک کنگره؛ و تعدادی از اعضای کنگره با کامنت های خود در سوشیال مدیا. اینبار دیگر سخن از شکستن سکوت نیست، بلکه انفجاری میباشد که به نحوی میتواند به انتحار فکری نگارنده اش پایان پذیرد. شهرام تابع محمدی، سرپرست زیر کمیته بازنگری اساسنامه، فردی که سال پیش در اعتراض و مخالفت با هییت مدیره سابق، قلم از دستش رهائی نداشت، بعد از هفت ماه سکوت لب به سخن میگشاید. با مقاله ای در شهروند، به سنگینی 6108 کلمه در پنج صفحه، تحت عنوان "کارنامه هفت ماهه" به شرح فعالیت های کنگره می پردازد. شاید با این خیال که اگر بر کوفتن بر دهلش بیافزاید از تهی بودنش بکاهد.

در گفتگو های مفصلی که در این رابطه در سوشیال مدیا آغاز میگردد، شهرام سخن از "روشن شدن مرز، تیم، و گروه بندی ها" و آنچه "در پشت پرده" میگذرد سخن میراند. قافل از آنکه قلم همچو زبان در مرحله اول پرده گشای دستی میباشد که آنرا در خود میفشارد. و اگر صداقت در میان نباشد، کلام رانده شده بر زبان تا ابد آینه ای از چهره واقعی و ماهییت درونی ما میگردد.

درست است که کمپین "من هم یک ایرانی کانادائی هستم"، بصورت رسمی در ماه دسامبر 2014 آغاز و در ماه می 2015 بعد از انتخابات به پایان رسید، ولی در واقع با تشکیل کمیته مشارکت جمعی در ماه جولای همان سال، تخم آن کاشته و با مقاله کذائی شهرام نهال آن ریشه کن میگردد. بیژن با شکستن سکوت و شهرام با انفجار و انتحار فرارسیدن جریان دیگری را که هنوز نمیتوان نامی بر آن نهاد اعلام مینمایند.

راستی این چه نهادیست که هر کس به آن نزدیک میشود، اول افشا و سپس به انزوا کشانده میشود. کمتر دیده شده است که اعضای هییت مدیره ها بعد از پایان دوره مدیریت خود در کنگره نقش فعالانه ای را دنبال کنند. حضور کاوه شهروز و دیوید موسوی نیز در کمیته بازنگری اساسنامه تحت شرایط استثنائی و استحفاظی صورت گرفته است. برای آنهائی که بر فعالیت های کنگره در این دوره از نزدیک نظاره میکنند جای تعجب نیست که سرپرستی سئوال برانگیز زیر کمیته بازنگری اساسنامه، به همانی سپرده شده است که امروز به حمایت بلند و طویل آنان برمیخیزد. ولی انگار که این نهاد به دنبال قربانی دیگریست، و اینبار قبل از آنکه حتی پایش به هییت مدیره برسد میبایست صحنه را ترک نماید. البته که حمایت از ریاست کنگره که نحوه مدیریتش به زیر سئوال رفته، کسب اعتبار برای زیر کمیته بازنگری اساسنامه که از آغاز قدم را کج برداشته، نیاز به تقدیر از زمین و زمان، و وارونه جلوه دادن حقایق است. آنهم تا آنجائیکه آفتاب دیگر دلیل آفتاب نیاید. ناگفته نماند که خطای این افراد هر چه باشد باز هم از سرمایه های کامیونیتی میباشند که از دست دادنشان باعث تاسف است.

از طرف دیگر چه رابطه ای، و یا چه موضوع پر اهمیتی در این مقاله نهفته است که نشریه ای، چنین فضائی را در اختیار این فرد قرار میدهد. بخصوص که آن نشریه تریبون آزاد و برابری برای همه نمی باشد. بی شک اگر تدوین و انتشار چنین مقاله ای در جهت منافع جمعی باشد جای گله و انتقادی نیست.  ولی از دقایق اول انتشار، شاهد اعتراضات دو تن ازاعضای هییت مدیره، و شنیدن ناگفته های بعضی از اعضای کنگره در سوشیال مدیا بوده ایم. اگر شکستن سکوت به این سرعت چنین ابعادی به خود میگیرد، شاید بهتر باشد که صبر کرده تا زمان گشاینده ابهامات باشد.

مشخص نیست که دعوت شهرام، از سه تن از اعضای هییت مدیره که دوره فعالیت شان امسال به پایان میرسد، به نامزدی مجدد در انتخابات سال آینده، آیا جدی بوده و یا حالت طنز دارد.