بیستمین و ششمین  گردهمائی " گفت و شنید"  - "کنگره ایرانیان به کدام سو میرود؟
  یکشنبه 22 می 2016 -  سیویک سنتر نورت یورک
در این جلسه محمد سلیمانی - نیاز سلیمی - شعله خلیلی - مجتبی ادیب راد - مهدی شمس - خلف نعیمی - مریم پتراگو - حسن گلسفیدی و سعید سلطانپور شرکت داشتند.

بخش ششم
سعید سلطانپور
(راه حل)
 

بحش پنجم
 

بخش چهارم
مهدی شمس

بخش سوم
مجتبی ادیب راد
حسن گلسفیدی

بخش دوم
شعله خلیلی
(راه حل)

بخش اول
نیاز سلیمی
(راه حل)

سعید سلطانپور

بنا به تقاضای نیاز و شعله سخنان ایشان به اشتراک عمومی گذاشته نشد.

حسن گلسفیدی
(راه حل)

بیستمین و دومین  گردهمائی " گفت و شنید"  - اساسنامه، مانع و یا راهگشای فعالیت های کنگره ایرانیان
  یکشنبه 6 مارچ 2016 -  سیویک سنتر نورت یورک

بحش پنجم
سعید سلطانپرر

بخش چهارم
تایاز فخری

بخش سوم
مجتبی ادیب راد
امیر خسرو ضمیری

بخش دوم
مهدی مرادی جلال

بخش اول
مهدی شمس

بخش یازدهم
تایاز فخری

بخش دهم
مهدی مرادی

بخش نهم
مجتبی ادیب راد
مهران فرازمند
امیر خسرو ضمیری

بخش هشتم
بیژن احمدی

بخش هفتم
تایاز فخری

بیستمین و یکمین  گردهمائی " گفت و شنید"  - "اهمیت نهاد سازی و دلائل عدم موفقیت نهاد های کامیونیتی"
  یکشنبه 7 فوریه 2016 -  سیویک سنتر نورت یورک

بحش پنجم
سعید سلطانپور

بخش چهارم
محمد سلیمانی

بخش سوم
حسن گلسفیدی

بخش دوم
 مهدی شمس

بخش اول
 مریم پوتراگر

بخش یازدهم
گفتگوی جمعی

بخش دهم
مهدی شمس

بخش نهم
گفتگوی جمعی

بخش هشتم
محمد سلیمانی

بخش هفتم
مهران فرازمند

نسخه کوتاه

بیستمین  گردهمائی " گفت و شنید"  - "آیا جامعه ایرانی می تواند در کانادا تاثیر گذار باشد؟"
  شنبه 9 ژانویه 2016 -  سیویک سنتر نورت یورک

بخش اول

بخش دوم

بخش سوم

بخش چهارم

بیژن تاثیر گذاری و رایزنی را مطرح میکند. از مزایای جلسات همگانی که افراد عادی غیر از فعالان اجتماعی که خود را از تاثیر گذاران، رهبران و روشنفکران جامعه میدانند نیز در آن شرکت دارند میگوید. اینگونه جلسات باعث خواهند شد ک فاصله میان فعالان و افراد عادی از میان برود. یکی از نکان مثبت کمپین "من هم یک ایرانی-کانادایی هستم" اینبود که ما میرفتیم در برنامه و مکان های مختلف عمومی و بصورت مستقیم با مردم تماس برقرار میکردیم، کنگره را معرفی میکردیم و از برنامه های خودمان صحبت میکردیم. از آنها میخواستیم که آنها به ما بگویند که به نظر آنها مشکل جامعه چه میباشد و انتظاراتشان از کنگره چیست. در طول هشت ماهی هم که در هییت مدیره بوده ام سعی کردم که حرف هایی را که از مردم در طول کمپین شنیده بودم به گوش هییت مدیره برسانم. اینرا هم گفته باشم که هر چه میگویم نظرات شخصی من میشود و نظرات رسمی هییت مدیره نمیباشند.

به نظر من بله، جامعه ایرانی نه تنها میتواند باید در جامعه بزرگتر تاثیر گذار باشد، تا بتواند خواسته ها و منافع کامیونیتی را پیش ببرد. اینکار را باید بکنیم چون یک اقلیت مهاجر در کانادا هستیم که به مولتی کالچرالیسم عقیده دارد. با مطرح کردن و حل مشکلات کامیونیتی خودمان چه بسا بتوانیم مشکلات کلی همه مهاجرین کانادا را حل کنیم.

برای تاثیر گذاری به سه مولفه، جمعیت کافی، توان مالی، و دانش است که ما در کامیونیتی از این نظر کمبود نداریم. البته ما ایرانیان از نظر آگاهی در سطح شهروندان کانادائی نیستیم و از این نظر لازم داریم که یادبگیریم در یک کشور دموکراتیک نظام چگونه عمل میکند.

بحش پنجم - سوده قاسمی

سوده از مشکلاتی سخن میگوید که یک زن در جامعه با آنها روبرو میشود، بخصوص وقتی که سمت های اجرائی در سطح مدیریت و رهبری را به عهده میگیرد. سوده همچنین از مشکلات کنگره و اینکه لتس تاک صفحه رسمی کنگره نیست، از همین رو زیاد سعی میکند که در آن جا حضور نداشته باشد میگوید. سوده به پنانسیل های کامیونیتی، فرهنگ پدر سالاری، و جنگ بر سر قدرت اشاره میکند. از آماده بودن محیط میگوید که چگونه میتواند در تاثیر گذاری اهمیت داشته باشد. از عدم قدردانی از کارهای داوطلبان گله گی میکند.   

بخش ششم.

بخش هفتم

بخش هشتم

در این بخش بیژن به جنگ قدرت، مدیریت و رهبری اشاره میکند. به اینکه ما ایرانیان توانسته ایم از نظر فردی در کانادا موفقیت های چشمگیری داشته باشیم. و اگر بخواهیم از نظر گروهی هم تاثیر گذار باشیم میبایست سازمان هایمان را موفق کنیم. ولی متاسفانه از نظر سیاسی سازمان های موفقی نداشته ایم.

به نظر بیژن کنگره میبایست هدف اصلی اش را تاثیر گذاری در زمینه های مختلف در جامعه کانادا تعیین و تعریف کند. دلیلی ندارد که کنگره به خدماتی بپردازد که سازمان های دیگر به آن مشغول میباشند. کنگره میبایست با کامیونیتی های دیگر تماس داشته و همکاری کند. شناسائی نیاز و اهداف کامیونیتی و اولویت بندی آنها میبایست مد نظر باشد. بیژن به تحریم ها میپردازد که نفعی برای کسی نداشته و دلیلی ندارد که در آن رابطه کنگره محافظه کاری کند

بخش نهم

بخش دهم

بخش یازدهم

بخش دوازدهم

نسخه کوتاه

نوزدهمین  گردهمائی " گفت و شنود "  - موانع وحدت در کامیونیتی ایرانی در تورنتو و نقش کنگره در رفع پراکندگی
  شنبه 5 دسامبر 2015 -  سیویک سنتر نورت یورک

بخش اول

محمد در این بخش مشکلات درونی و فرهنگی را مانع اصلی بوجود آمدن اتحاد و همبستگی در کامیونیتی میداند. و اعتقاد دارد که کنگره در شرایط فعلی قابلیت رفع این مشکلات را ندارد. محمد دیالوگ را یکی از راه های رفع مشکلات میداند، و لازم می بیند که در درجه اول این نهاد و افراد به نقد خود و رفتار هایشان بپردازند.

بخش دوم

مانیا هم فکر میکند مشکل فرهنگی میباشد. ترس از شفافیت و دوگانگی را که از زمان کودکی به ما آموزش میدهند نیز از عوامل دیگر میداند. در ضمن موضوع دید کانادائی را مطرح میکند که به عقیده او یکی از مواردی میباشد که باید در نظر گرفته شود.

بخش سوم

سعید عنوان میکند که اگر کنگره آنطور که باید عمل نکند نه فقط اتحاد و همبستگی بوجود نخواهد آمد بلکه باعث تفرقه هم خواهد شد. ایشان اظهار میدارد که همانطور که با یک اساسنامه هارپر بصورت دیکتاتوری رفتار میکند و ترودو دموکرات در کنگره هم نحوه رفتار بیشتر به شخص مربوط میشود. ایشان نام کنگره را یکی از اشکالات این نهاد میداند. سعید در ضمن اظهار میدارد که به نظر ایشان هر کس که وابسته به حزبی میباشد در صورت به عضویت در آمدن هییت مدیره میبایست برای مدت حضورش در کنگره از حزب خود استعفا دهد وگرنه تداخل منافع بوجود میاید.

بخش چهارم

گل سفیدی اظهار میدارد تا زمانی که یک فهم جمعی بوجود نیاید و نپذیریم که  برای مشارکت لازم است که  افکار و منافع شخصی رابه کنار گذاشته، امکان وحدت و خدمت و همکاری در مسیر منافع جمعی مشترک بوجود نخواهد آمد. اگر هم دوگانگی وجود دارد به این خاطر میباشد که جامعه سالم نیست. وحدت زمانی بوجود میاید که گرایشات مختلف را به کناری بگذاریم.

بحش پنجم

یکی از حضار یکی از عوامل لازم را در جهت موفقیت کنگره نداشتن خط و یا گرایشات خاص میداند. ایشان اشاره به لزوم برقراری جلسات گفتگوئی میکند که در آن نقش هییت مدیره فقط برقراری هماهنگی و اجرای اصول اخلاقی میباشد. بوجود آوردن محیط گفتگو را محدود به این جلسات ندانسته، اعلام میدارد که این امر میتواند از طریق نشریات و سوشیال مدیا صورت گیرد. آن زمان کنگره میتواند ادعا کند که محیطی را بوجود آورده است که همه بتوانند در آن حضور داشته باشند.

یک دیگر از حضار اشاره به گرایشات بعضی از افراد کامیونیتی میکند، که این تصور را دارند که چون در ایران مواردی مشکلاتی بوجود آورده اند، پس آن موارد در کانادا نیز میتواند همان مشکلات را بوجود بیاورند. از اینرو با موارد مشابه به نحوی برخورد میکنند که در ایران با آنها برخورد میکردند. ایشان همچنین به این نکته اشاره میکند که در بسیاری از فعالیت ها و وقایعی که در کانادا صورت میگیرند، کامیونیتی به صورت جمعی حضور ندارد. این نشاندهنده آنست که ما از جریانات اصلی جامعه بزرگتر جدا میباشیم. در این رابطه ایشان موضوعاتی همچو تغییرات اقلیمی و پذیرش پناهجویان سوری را بطور مثال عنوان میکند. نتیجه این عمل آن خواهد بود که کامیونیتی ما را آنطور که باید به حساب نیاورند. تا زمانیکه به این موارد توجه نشود کنگره و یا هر نهاد دیگر نمیتواند از اهمیت لازم در جامعه بزرگتر برخوردار گردد.

بخش ششم

مهدی از دو نوع همبستگی صحبت میکند. یکی که بصورت طبیعی صورت میگیرد، مانند جمع شدن ایرانیان در مناطق خاص مثل ویلودیل و ریچموندهیل. و یک نوع اتحاد و همبستگی ارادی که خواست عده خاصی برای رسیدن به اهداف مشخصی میباشد. ایشان در رابطه با ساختار منحصر بفرد کانادا صحبت میکند که تشکیل شده از کامیونیتی های مختلف میباشد. و در هر کدام از این کامیونیتی ها نیروهای نهفته عظیمی وجود دارد که اگر درست به کار گرفته شوند میتوانند تغییرات مهمی را در کانادا بوجود بیاورند. ایشان همچنین به عدم مشارکت جمعی افراد کامیونتی اشاره میکند و اظهار میدارد تا زمانی که افراد بصورت طبیعی نیاز و آمادگی مشارکت را پیدا نکنند وارد صحنه نخواهند شد. از این رو او پیشنهاد میکند که توجه و نیرو را برای ساختن نهادی همچو کنگره باید صرف کرد که در جهت بوجود آوردن اتحاد و همبستگی نقش کلیدی داشته و خواهد داشت. او در پایان اعلام میدارد که تغییرات با حرف زدن صورت نمیگیرند و باید آستین ها را بالا زد. او با اعلام کاندیداتوری خود برای انتخابات سال آینده قصد دارد که توجه هییت مدیره و اعضای کنگره را به این امر مهم از هم اکنون جلب کند.

بخش هفتم

محمد سلیمانی عدم مشارکت کامیونیتی در جامعه مادر را نیز فرهنگی میداند. ایشان عقیده دارد که اگر اطلاع رسانی کافی صورت گیرد کامیونیتی ایرانی نیز آمادگی آنرا دارد که در این فعالیت ها شرکت کند. به نظر ایشان جامعه ایرانی در یک حالت برزخ میان آنچه در ایران و آنچه در کانادا میگذرد قرار گرفته است.

مهدی شمس در پاسخ به سلیمانی اعلام میدارد که کنگره آینه جامعه میباشد. او زمانی که میگوید آنچه را که در دوره های قبل گذشت باید فراموش کرد، از این نظر است که شرایط تغییر کرده اند و در نتیجه نحوه عمل کنگره نیز باید تغییر کند.

بخش هشتم

مانیا در این بخش میگوید که آنچه در جامعه کانادائی میگذرد برای او به همان میزان که آنچه در ایران میگذرد اهمیت دارد. مانیا عقیده دارد که اگر کامیونیتی به کمک پناهجویان سوری برخیزد این فقط یک کمک انسان دوستانه نیست بلکه به نحوی نشان دهنده حضور و مشارکت جامعه ایرانی در آنچه در کامیونیتی مادر میگذرد نیز میباشد. در ضمن ایشان سئوال میکند که چگونه میتوانیم هییت مدیره را جوابگو و مسئولیت پذیر کنیم.

بخش نهم

یکی از شرکت کنندگان در گفتگو به اهمیت نظر سنجی و مکانیزم آن اشاره میکند، که چگونه میتوانند در بوجود آوردن ساختار ها که از بعد فرهنگی هم بیشتر اهمیت دارد کمک کنند.

یکی دیگر از شرکت کنندگان عنوان میکند که درد مشترک میباشد که افراد را به هم نزدیک میکند. او میگوید اگر کنگره به مشکلات اساسی و مشترکی که تعداد بیشتری از افراد را در بر میگیرد توجه کند، میتواند به نحو بهتری افراد را به طرف خود جلب کند. او اشاره به فرق های اساسی میان ایران و کانادا میکند، که چگونه در ایران افراد برای اظهار مخالفت نسبت به موضوعی از خود بی تفاوتی نشان میدهند، در صورتیکه در کانادا مردم در اظهار مخالفت و نارضایتی خود دریغ نکرده و بی تعارف آنرا از طریق فعالیت ها و مبارزات اجتماعی نشان میدهند. اگر کنگره پیرامون این نکات آگاهی بوجود بیاورد و تازه واردین را با این گونه فرق ها آشنا سازد بسیار موثر خواهد بود.

بخش دهم

- محمد اظهار میدارد که سوء تقاهمی وجود دارد میان تعریف کنگره و وظایفی که هییت مدیره برای خود میداند و تعریفی و انتظاراتی که افراد از کنگره دارند. تا به امروز هییت مدیره ها گرایش به مدیریت فکری جامعه را داشته اند. به همین منظور تصمیم گیری ها در رابطه با اساسنامه توسط افرادی به اصطلاح الیت جامعه پشت درب های بسته باید صورت بگیرد.

بخش یازدهم

- حسن گلسفیدی اظهار میدارد که که ذهنیتی که در کنگره ایرانیان هست در جامعه کانادا هم وجود دارد.تعهد دادن در زمان انتخابات و متعهد نبودن به آنها بعد از موفقیت درانتخابات فقط در کنگره نیست بلکه در میان سیاست مداران کانادا هم امری عادی میباشد. بعد از انتخاب شدن بسیاری از تصمیم گیری ها پشت درب های بسته صورت میگیرند.

- مهدی میگوید که مشارکت جمعی و در صحنه بودن با هم متفاوت میباشند. اولی حضور قابل توجه ای از افراد را نیاز دارد ولی دومی کافیست یکی دو نفر وجود داشته باشند که بر کلیه فعالیت ها نظارت داشته باشند و با صدای بلند اطلاع رسانی کنند. فقط با بودن در صحنه میتوان هییت مدیره ها را جوابگو کرد. ایشان به پیشنهاد خود به هییت مدیره مبنی بر تشکیل یک کمیته نظارت بر عملکرد کنگره اشاره میکند که توسط هییت مدیره نادیده گرفته شده است. به نظر مهدی ریاست کنگره همیشه بزرگترین لطمه ها را به پیکر کنگره وارد کرده و امسال نیز از آن مستنثنی نیست. تشکیل زیر کمیته بازبینی اساسنامه و نحوه عمل آنرا بصورت فعلی را نتیجه قصد کناره گیری بهروز آموزگار از فعالیت های کنگره میداند. مابقی تحت ماهییت فکری شهرام تابع محمدی بوده که هم پروتوکل، هم انتخاب اعضاء و هم نحوه عملکرد توسط ایشان اجرا گردد.

بخش دوازدهم

 در این بخش سعید اظهار میدارد مهم اینست که رفتار دموکراتیک در افراد نهادینه شده باشد و حتی در مقام مدیریت خود را پائین تر از افراد عادی بپندارند نه اینکه نگاهشان از بالا به پائین باشد. او متعجب است جائی که نه پولی در میان است و نه اعتباری چرا باید اینچنین رفتار کرد. همچنین اضافه میکند تا حرف ها را بدون تعارف در میان نگذاریم تغییری بوجود نمی آید. اشاره به مواردی همچو پناهجویان سوری و حمله به مسجد و مسلمانان در شهر تورنتو میکند که کنگره عکس العملی نسبت به آنها از خود نشان نمیدهد. سعید با اشاره به نکته بسیار مهم تنوع فرهنگی در جامعه ای که در آن زندگی میکنیم جلسه را به پایان میرساند.