May 14,  2015
با تشکر از ایران استار و شهرما  

چرا از کنگره آغاز نکنیم. چرا سنت شکنی نکرده و راه و رسم نوینی را تجربه نکنیم. چرا کاندیدا هائی را که در خود آمادگی به مشارکت جمعی را دیده اند، و بر این باورند که مشکلات را شناخته و برای هر کدام راه حلی اندیشه اند را در بوته آزمایش قرار ندهیم. چرا باید فقط به بیوگرافی های رنگارنگ آنها اتکاء کنیم، به برنامه های پیشنهادی تکراری اعتماد کنیم. بیائیم برای رای خود بزرگترین ارزش را قائل شویم. رائی که در دنیای کنونی، موثر ترین وسیله برای مشارکت در تصمیم گیر های جمعی میباشد. بگذریم که در اکثر مواقع جز سرخوردگی چیز دیگری برایمان به ارمغان نیاورده است. بیائیم از یازده کاندیدا و پنج عضو فعلی هییت مدیره بخواهیم که قبل از انتخابات به گرد هم بنشینند، از مشکلات بگویند، راه حل عنوان کنند، یکدیگر را در محک آزمایش قرار دهند و سعی نمایند از میان یازده کاندیدا چهار نفر را برگزینند که بتوانند برای یکسال همسو حرکت کنند. مطمئنن اگر به توافق جمعی برسند این خود بهترین دلیل بر مدیریت، اراده و تمایل به همکاری، و فهم برتر آنها میباشد.  چنانچه به عکس به نتیجه ای نرسند، ما رای دهندگان با مشاهده نحوه عمل، گفتگو و مشارکت آنان در این گردهمائی، از هر کدام شناخت بهتری پیدا کرده، با آگاهی بیشتر به پای صندوق رای خواهیم رفت. چه بهتر که از خود آنها بخواهیم که پیش قدم شده، این گردهمائی را تدارک دیده، مدیریت کنند، همزمان سئوال کننده و پاسخگو باشند.  

به فرهنگ سازی اهمیت بیشتر دادن، افق دید را وسیعتر کردن، به دنبال اهداف والا تر رفتن، ابتکار عمل به خرج دادن، فرمایشی و شرطی عمل نکردن، زمینه ها را برای بوجود آوردن دموکراسی با رنگ و بوئی دیگر آماده میسازد. اگر طالب غیر از آنی هستیم که تا به امروز دیده و شنیده ایم، باید به نحوی دیگر بیاندیشیم و عمل کنیم. ادامه مسیری که بار ها تجربه کرده ایم ما را به مقصدی نو نخواهند رساند. انتظار آنرا داشتن که دیگری آنرا برای ما فراهم سازد، و یا اینکه خود بخود صورت گیرد، غیر از وهم و خیال که ناشی از کمکاری و جهالت است، چیز دیگری نیست.

در نظر داشته باشیم که انتخاب صحیح مهمترین عامل موفقیت فعالیت های هییت مدیره در سال آینده خواهد بود. این نکته را هم فراموش نکنیم که اعضای هییت مدیره هر کدام به تنهائی فعالیت نمیکنند. این واقعیت را هم باید بپذیریم که فقط چهار نفر از این یازده کاندیدا به عضویت هییت مدیره در خواهند آمد. حال که کاندیدا ها معرفی شده اند، چه بهتر که تشخیص اولیه از طرف خود آنها صورت گیرد. در اینجا رقابت و زورآزمایی مطرح نیست. بلکه بوجود آوردن یک تیم نه نفره، و حرکت در یک مسیر و بسوی اهداف مشخص و مشترک است. جای تاسف دارد که در سال های گذشته بار ها شاهد بوده ایم که کاندیداهائی که در انتخابات موفق نمیشوند، میروند و دیگر پشت سرشان را هم نگاه نمیکنند. از این رو بررسی مشارکت و فعالیت های گذشته کاندیدا ها نیز از اهمیت خاصی برخوردار است.

امیدواریم که هییت مدیره تمام تلاش خود را بنماید تا مجمع عمومی و انتخابات در آرامش، و عاری از هر گونه تنش برقرار گردد. رفتار هییت مدیره در این امر بسیار موثر و پر اهمیت میباشد. تا جای امکان در انتخاب اعضای هییت نظارت دقت به عمل آورد. آنهائی را برگزیند که در گذشته در هیچ یک از رو درروئی ها مداخله نداشته، و حساسیتی به کاندیدای خاصی نداشته باشند. بیطرفی کامل را رعایت کرده و این انتخابات را جناحی نکنند. اعضای این هییت از قبل ضوابطی را تعیین و اعلام کنند و به آن متعهد باقی بمانند. اجازه ندهند که مانند سال گذشته تنی چند از حضار، بخصوص آنهائی که صدای بلند تر و پر هیاهو تر میباشند، روند تصمیم گیری ها در دست بگیرند.

چه خوب میبود که کاندیدا ها به سخنرانی چند دقیقه ای حضوری در مجمع عمومی کفایت نمیکردند.  برنامه های خود را، همچنانکه تعدادی از کاندیدا ها تا این زمان انجام داده اند، قبل از انتخابات اعلام مینمودند. شماره تماس و یا ایمیلی در اختیار میگذاشتند تا اعضاء بتوانند در صورت لزوم با آنها تماس گرفته، و سئوالات خود را مطرح نمایند. باید این حس در کاندیدا ها وجود داشته باشد که معرفی خود از وظایف آنها میباشد. این آگاهی هم میبایست در رای دهندگان باشد که سال نکو از بهارش پیداست. از شفافیت و مشارکت سخن گفتن کافی نیست. در همین چند روز باقیمانده، رفتار کاندیدا ها میتوانند محکی برای شناخت آنها باشد. به شرطی که در ما نیز این آگاهی بوجود آمده باشد که رای ما سرنوشت ساز میباشد.

برای دسترسی به کلیه اطلاعات در رابطه با کنگره، مجمع عمومی، انتخابات، و کاندیدا ها به سایت "همبستگی و حمایت" مراجعه شود.

facebook/hambastegi.hemayat
facebook/ICC 2014Election
facebook/Let’s Talk Iranian Canadian Congress! 
I'm an Iranian-Canadian too

بیائیم نگاهمان را از کنگره ایرانیان، نهادی که به همت یکدیگر ساخته ایم، برداریم. به خود بنگریم که در این شش دوره بر ما چه گذشت. چه کرده ایم و یا چه آموخته ایم. در این لحظه کجا ایستاده و به چه رسیده ایم. گفتیم و نوشتیم. گهی به حق بود و کس نشنید و گهی هم خود برای ناحق کف زدیم. آب رفته نا آید به جوی. آه و افسوس بیهوده هست و بود. یکبار دیگر فرصت فراهم شده تا که آستین ها را بالا بزنیم و همتی دیگر کنیم و قصه را از نو آغاز کنیم.

روز یکشنبه 24 می تاریخ برقراری هفتمین مجمع عمومی سالیانه، که همزمان روز برگزاری انتخابات نیز میباشد، تعیین و از طرف هییت مدیره اعلام شده است. اینبار سالن بزرگ شهرداری نورت یورک برای اولین بار شاهد بزرگترین گردهمائی ایرانیان در جهت آغاز یک  فعالیت جمعی، که میتواند سر آغاز بسیاری از فعالیت های دیگر باشد، خواهد بود. اکثر این افراد را کسانی تشکیل میدهند که شاید برای اولین بار با نام کنگره طی چند ماه اخیر از طریق کمپین "من هم یک ایرانی-کانادائی هستم"، آشنا شده اند. در نتیجه برای اولین بار در انتخاباتی شرکت خواهند کرد که نتیجه اش میتواند از تک تک آنها داوطلبین و علاقمندانی بسازد، که سرنوشت کامیونیتی را از مسیر فعلی خود خارج کرده، تا چهره دیگری به او بدهد. شاید هم، هر چه که تا به امروز گذشت جهت بوجود آمدن این لحظه لازم بود، تا که بالاخره، چرخ های به جای ایستاده کنگره به چرخش در آیند و خاطره های سخت گذشته از یاد بروند.

یازده نفر در خود این آمادگی را دیده اند و داوطلب گشته اند تا که سهمی در آینده سازی این نهاد داشته باشند. با رای من و شما چهار نفر از آنها میتوانند قدمی فراتر نهند. مسئولیت های بیشتر و افتخار خدمتگزاری به کامیونیتی را پیدا کنند. با آن امید که هفت تن دیگر همچنان در صف اول باقیمانده و با هییت مدیره همکاری کنند. که خدمت کردن به کامیونیتی نیازی به عضویت در هییت مدیره را ندارد.

از تجربیات گذشته آموخته ایم که کاندیدا ها هر چقدر هم لایق و با تجربه باشند، تا زمانی که تفاهم و همفکری در میان آنان نباشد کارائی وجود نخواهد داشت. در سال گذشته دیدیم که حتی اگر اکثریت هم در اختیار عده ائی همفکر باشد، اگر محیط عاری از تنش نباشد، نمیتوان آنطور که باید دل و جان را به کار داد. پس لازم است از هم اکنون به فکر چاره ای باشیم. این توقع را نداشته باشیم که با کنار هم قرار دادن افراد، حتی طبق اصولی ترین ضوابط دموکراتیک، بتوانیم تیمی را بوجود بیاوریم که قادر به جوابگوئی انتظارات ما باشد. آیا میتوان بر این باور بود که اگر انتخابات در گذشته بصورت دموکراتیک بر گذار میشد، در رای گیری ها و شمارش آراء تقلبی نمیشد، با شناخت کامل از کاندیدا ها به آنها رای داده میشد، تمام مشکلات برطرف شده و کامیونیتی حال و وضع دیگری به خود داشت؟ آیا دموکراسی استوار بر دو اصل هر نفر یک رای و همه مطیع رای اکثریت توانسته به دنیای امروز ما شکل مطلوب را بدهد. پس از برابری و برادری، عدالت و حقیقت چرا خبری نیست. درست است، بدون دموکراسی نمیتوانستیم به اینجا رسیم. ولی انگاری دیگر زور و انرژی خود را از دست داده، رنگ و بوی خود را باخته، تاریخ مصرفش به پایان رسیده است.