May 15,  2014
با تشکر از  ایران استار برای چاپ این مقاله

صداقت و صمیمیت این فرد، دور بودن و بیگانه بودنش به بند و بست کردن ها، دلسوزی اش برای کامیونیتی، و مهمتر از همه اهمیتی که به لزوم تغییر اساسنامه میداد، و ساعات بیشماری که برای اینکار صرف کرده بود آنچنان شک و تردید در ذهن بوجود میاورد که بتوان احتمال یک استعفاء در سکوت را به میان کشید.

زمانی که بهروز آموزگار، وکیل دادگستری، یکی از کاندیدا های انتخاباتی، و همزمان یکی از اعضای کمیته بازنگری اساسنامه پیشنهاد مینماید که حداقل چند نکته مهمی که میتواند در روند شفاف سازی آینده پر اهمیت بوده، در آن جلسه به رای گیری گزارده شود، شاه کلید "وقت کم است"  بار دگر هر گونه دری را به سوی راه حلی مثبت میبندد.

گزارش مالی دکتر کفائی خزانه دار کنگره که در جلسه عمومی سال گذشته شخصا بر بی کفایتی خود نسبت به امور مالی و حسابداری اعتراف کرده بود، و این اعتراف بار دیگر امسال تکرار میگردد، نقطه عطفی برای جلسه طنز آمیز امسال کنگره بود. گزارش مالی که انگاری پنجاه کپی از آن در گوشه ای خفته بود بعد از اعتراض حضار میان آنان پخش میگردد. بسیاری از دستهائی که برای مطرح کردن سئوال بلند شده بود، بعد از ظهور مجدد شاه کلید "کمیود وقت"، سرخورده به جای خود باز میگردند. چگونه این افراد که همگی از تحصیلات بالا برخورد بوده، و از افراد موفق جامعه ما میباشند، میتوانند مردم را به این درجه احمق تصور کرده کین چنین رفتار کنند. چگونه این افراد میتوانند در میان ما، در کامیونیتی که حالت یک ده کوچک را دارد زندگی کنند و جرات آنرا داشته باشند که دوباره در چشمان ما بنگرند.

جز سکوت، سرخوردگی، بی اعتمادی به فعالیت های اجتماعی، خشم درون و یا نوشتن چند سطر چه کاری دیگر میشود کرد. عدم حضور مردم در صحنه که تا اندازه ای ناشی از حرکت های غلط هییت مدیره های سابق کنگره بوده است، میدان را برای وقوع این چنین رفتار ها باز نگاه میدارد. تقلیل تعداد اعضای کنگره از 340 به 270 که آنهم بیشتر متشکل از حامیان 11 کاندیدای انتخاباتی امسال میباشند، نشانی مثبت از حل مشکلات نیست. حال که این دوره به پایان رسید، شاید میتوانستیم که برتمام خطا ها چشم پوشیده و نیروی خود را برای ساختن آینده به کار بریم. ولی شاید هم لازم باشد که این شکوائیه به گوش اعضاء هییت مدیره جدید برسد، بگوش باشند و تلاش نمایند که این قصه بار دیگر تکرار نگردد. خوشبختانه با برقراری جلسه ملاقاتی میان کاندیدا ها قبل از انتخابات، با روحیات بهروز آموزگار، رضا قاضی و فرهنگ فرید که بالاترین تعداد رای را به خود اختصاص داد آشنائی پیدا کرده ایم. دیده ایم که چگونه در پلاتفرم خود با اتکاء بر شفاف سازی، دخالت مردم در امور کنگره و ایجاد ارتباطات با نگرشی بسیار مثبت به آینده مینگرند. این وظیفه تک تک افراد جامعه میباشد که با حمایت از آنها، تا اندازه ای در راه دشواری که در پیش دارند کمکی باشند.

شاید لازم باشد این یادآوری را به تک تک اعضاء هییت مدیره بنمائیم که رای دهندگان خود را فراموش نکنند. در صورت بروز هر مشکلی قبل از آنکه به فکر استعفا بیافتند، بدانند که هر زمان که لازم باشد بار دیگر رای دهندگان حاضر میباشند تا با حمایت خود به یاری آنان برخیزند. این را هم بدانند که اگر به صورتی شفاف مدیریت نمایند بسیاری از مشکلات خود به خود رفع شده، و یا حد اقل سر بیگناهی به بالای دار نمیرود.

 یکشنبه گذشته جلسه عمومی سالیانه و انتخابات کنگره ایران در سالن بزرگ سیویک سنتر نورت یورک برقرار شد. ایکاش که این امکان برای همه بود که در آن جلسه حضور داشته و با چشمان خود شاهد آنچه که گذشت میبودند. و یا ایکاش که در کنار چهار دوربینی که از جلسه فیلمبرداری میکرد، به دوربین "همبستگی و حمایت" نیز اجازه فیلمبرداری داده میشد و از سکوریتی نمیخواستند که جلوی آن را بگیرد. حتما فرقی میان این دوربین و دوربین های دیگر وجود دارد که هم امسال و هم سال گذشته اینچنین حساسیتی به آن نشان داده میشود. حداقل سال گذشته این قول به ما داده شده که فیلم های گرفته شده از طریق دوربین های خودی در دسترس همگان قرار گیرد. قولی که یکسال از آن گذشت و اثری از آن فیلم ها دیده نشد.

"وقت کم است" شاه کلیدی بود که جناب اسدپور، عضو هییت مدیره کنگره، که نقش گرداننده جلسه را به عهده داشت بی ریا و با لحنی تند از آن بار ها استفاده نمود. هر جائی که درنگی بیشتر میتوانست افتضاحی به بار آورد بر زبان رانده شده، به سئوال مطرح شده خاتمه و به موضوعی دیگر پرداخته میشد.

سال گذشته با استعفاء غیر مترقبه کاوه شهروز رای دهندگان در روز رای گیری با تعجب درمییابند که میبایست به یک نفر بیشتر رای دهند. امسال دیوید موسوی، نایب رئیس کنگره در تاریخ 7 می یعنی چهار روز قبل از انتخابات، با انتقاد از نشریات که بدون تحقیق تعداد اعضاء هییت مدیره مورد رای گیری را به غلط  6 نفراعلام کرده اند، تعداد صندلی های خالی را 7 اعلام داشته که در روز رای گیری به عدد 6 تبدیل میگردد.

در آخرین اطلاعیه کنگره که در تاریخ 10 می، یکروز قبل از انتخابات در سایت کنگره نمایان شد، یکبار دیگر رای گیری در باره اساسنامه پیشنهادی جدید یادآوری شده و به ارجحیت آن نسبت به اساسنامه قبلی اشاره میشود. مشخص نیست در شب قبل از مجمع عمومی چه اتفاقی میافتد که هییت مدیره تصمیم میگیرد که اساسنامه به رای گذاشته نشود. هر چقدر هم که بخواهیم با دیدی مثبت به قضایا بنگریم و از هرگونه حدس و گمان کناره گیری کنیم، باز نمیتوانیم ضعف مدیریت، تزلزل در تصمیم گیری ها و عدم یکپارچگی در هییت مدیره را انکار نمائیم. اگر مانع آن نمیشدند که از دو جلسه آخر بازبینی اساسنامه فیلمبرداری شود، میدیدیم که دیوید موسوی چگونه با پیشنهاد تنی چند از شرکت کنندگان مبنی به تاخیر انداختن ارائه اساسنامه جهت رای گیری در مجمع عمومی سرسختانه مخالفت میکند. تلاش و همکاری کلیه شرکت کنندگان در جلسه آخر بازبینی جهت آماده نمودن آن به نحوی که مورد موافقت نسبی همگان قرار گیرد، بالاخره بعد از 7 ساعت بحث و گفتگو با موفقیت به پایان میرسد. حتی بعد از آن دیوید با فرستادن ایمیل هائی جهت مطلع نمودن دیگران از آخرین ظریف کاری ها، بیشترین تلاش خود را برای ارائه اساسنامه که مهمترین و مثبت ترین فعالیت کنگره در سال گذشته میتوانست باشد، از خود به عمل میاورد. جای تعجب نیست که در جلسه عمومی او را در کنار دیگر اعضاء هییت مدیره ندیده و یا سخنی از او شنیده نشود. شاید که هیچ دوربینی این غیبت و سکوت را ضبط نکرده باشد، ولی نمیتواند از چشمان آن کسانی که دیوید را میشناسند در خفا باقی بماند.