January 12, 2017
با تشکر از ایران استار و شهرما  

 بطور مثال، با اینکه کنگره ایرانیان از فراگیری اکثریتی سخن میگوید، توجه کمتری به حرکت های مردمی دارد. آنقدری که از افراد برجسته تقدیر میشود کمتر به فعالیت های انساندوستانه آنهائی که دور از جنجال ها به خدمت مشغولند پرداخته میشود. بطور کلی میتوان گفت که فعالیت های جمعی و مردمی خریداری نداشته و ارزش کمتری برای آن قائل هستیم.

تقویت روحیه اکتیویزم که بیشک در ما حس برابری و برادری را ایجاد میکند، اعتماد به نفس افراد و کامیونیتی را نیز بالا خواهد برد. در جهاتی باعث خواهد شد که تصویری که در اذهان بسیاری از ما مهاجران حاکم شده که کشور میزبانی وجود داشته و ما در آن مهمان میباشیم از میان برداشته شود. این میتواند آغازی باشد برای آشنائی با دموکراسی و نهادینه کردن آن که لازمه بوجود آمدن روحیه اکتیویستی میباشد. امسال کانادا صد و پنجاه سال وجودیت خود را جشن میگیرد. آیا این اهانتی به بومیانی که هزاران سال در این سرزمین ساکن بوده اند نیست؟ طوری رفتار میشود که انگاری آنها بیگانه بوده و اولین مهاجرین که آنگلوساکسون ها و فرانسویان بوده اند صاحب این آب و خاک میباشند. باید پذیرفت از آن نظر که کانادا از تشکل مهاجرین و کامیونیتی های مختلف بوجود آمده با کشورهائی با سابقه تاریخی چند هزار ساله قابل مقایسه نیست. اگر بخواهیم واقع بینانه بنگریم میبایست این سرزمین را همچو پروژه مشترکی بدانیم که تک تک مهاجرین در شکل دادن به آن سهمی داشته و خواهند داشت. بی شک اگر چنین حس و باوری در اذهان عمومی بوجود آید میزان مشارکت، حس تعلق، و یگانگی نیز افزایش پیدا خواهد کرد. در چنین حالتی از برخورد های انفعالی کاسته و رنگ و بوی اکتیویزم در رفتار ها بیشتر دیده خواهد شد.

"همبستگی و حمایت" از فرصت استفاده نموده و آمادگی خود را در جهت پشتیبانی از کلیه فعالیت های مردمی و انساندوستانه در حد توان اعلام میدارد. با در نظر داشتن اینکه اکتیویزم اگر از حمایت های جمعی برخوردار باشد میتواند اثرات مثبت و سازنده تری در جامعه داشته باشد، چه بهتر که با به اشتراک گذاشتن نظرات، پیشنهادات و برنامه های خود اقدام به فعالیت های گسترده تری نمائیم. در مقاله هفته پیش تحت عنوان "همت و خدمت" سه طرح، حمایت از کارگران، خانه ایرانیان و وکلای مدافع کامیونیتی به پیشنهاد گذاشته شد. پیشقدم شدن وکلای جوان در برخورد جدی تری با مشکلاتی که برای کامیونیتی بوجود میاید، همچو اهانت نماینده سابق ویلودیل به ایرانیان (چنگسون لیونگ) ، تعرض لفظی وزیر امور خارجه کانسرواتیو به خلیج فارس (جان برد)، انتشار عکس و اطلاعات غلط در نشریات (مترو/ تورنتو استار/ سی تی وی)، اهانت های لفظی (جان فیلیون)، ورای صدور بیانیه و نامه نوشتن های فردی میتواند آغاز مناسبی باشد. حضور پیوسته و حق طلبانه در رسانه های جامعه بزرگتر با بهره گیری و بهانه قرار دادن وقایع و شرایط خاص، در دراز مدت میتوانند در تصویری که دیگران از کامیونیتی ما دارند تغییرات قابل توجهی را بوجود آورند. مسلمن این تغییرات به نوبه خود در بالا بردن اعتماد به نفس، آشنائی با حقوق، حس تعلق، و حق طلبی تاثیرات خود را خواهند داشت.

www.hambastegi.ca  647-748-5991  
 Injured Workers 647-748-3302
[facebook/hambastegi.hemayat]
 [Let's talk ICC] 
[facebook/aiding people
No Deportations To Iran 

برای سر مقاله این هفته به دنبال کلمه فارسی معادل " اکتیویزم" بودم. "کنشگر"، "فعال"، تلاشگر، "کوشنده"، هیچکدام آنطور که باید عدالت خواهی، حق طلبی، شدت، سرعت، صراحت، تحریک کنندگی و مستقیم عمل کردنی را که از کلمه "اکتیویزم" بر میخیزد را در خود ندارند. اکتیویزم را میتوان فلسفه ای هم دانست که با تغییرات تکنولوژی که در صنعت ارتباطات در چند دهه گذشته شاهد بوقوع پیوستن آنها بوده ایم، با شکل و شمایل دیگری در حال ظهور میباشد. در اثر سوابق تاریخی و استبدادی که در صد ساله گذشته بر جامعه ما مسلط بوده و همچنین خصوصیات فرهنگی، میتوان گفت که ما ایرانیان تا اندازه ای با پدیده اکتیویزم بیگانه بوده و هستیم. باید در نظر داشت که از آنجائیکه اکتیویزم بیشتر بصورت فردی و یا در گروه های کوچک و خود به خود صورت میگیرند، مبارزات سازمان یافته احزاب و گروه ها را باید از آن مجزا دانست.

علت پیش کشیدن این موضوع حرکت اعتراضی، حمایتی و یا بهتر بگویم آگاهی و حساسیت بوجود آوردن سه دختر جوان از کامیونیتی ما در هفته گذشته در تورنتو میباشد.  این سه نفر با در دست گرفتن قلم و کاغذ و به تصویر کشیدن چهره علی شریعتی و آرش صادقی که در بند رژیم جمهوری اسلامی بوده و متوسل به اعتصاب غذا شده اند، به سهم خود نه تنها با آنها همدلی کرده، بلکه توجه افراد بیشتری را به این بی عدالتی جلب مینمایند. کاووس صوفی، که میتوان او را یکی از اکتیویست های کامیونیتی نامید، بدون آنکه از قبل با آنها آشنائی داشته باشد با مطلع شدن از موضوع خود را به آنها رسانده و عکس و فیلم هائی تهیه میکند. از آنجائیکه که آنروز آسمان نیز در غم آنها شریک بوده و باران میبارید، کاووس آنها را دختران باران نامیده و عکس هایشان را به همراه یادداشتی در سوشیال مدیا به اشتراک میگذارد. کاووس در بخشی از یادداشت خود چنین میگوید: " با نگاه اول معلوم بود که این عزیزان تجربه زیادی برای برگزاری این نوع تجمعات ندارند. نه خبر رسانی خوبی‌ شده بود و نه امکانات اولیه داشتند. چیزی که آنها داشتند ابتکار عمل و خلوص نیت بود، چیزی که لازم است ولی‌ برای تأثیر گذاری کافی‌ نیست. فکر کردم چه خوب بود کامیونیتی سنتری داشتیم که امکانات اولیه و آموزش‌های لازم برای برگزاری ایونت‌های مختف را فراهم می‌کرد که جامعه ما از ابتکار و انرژی جوانان بیشتر بهرمند میشد." در این رابطه ویدئوئی نیز تهیه شده که در سوشیال مدیا به اشتراک گذاشته شده است.

به یاد پنج سال پیش، ژانویه 2012 میافتم. زمانی که کاووس صوفی با مشکلات پناهجوئی رو برو شده، سی روز در بند اداره مهاجرت در میاید، و 11 روز هم متوسل به اعتصاب غذا میگردد. خانواده و دوستان کاووس نیز در آن زمان مانند دختران باران تجربه ای در چنین فعالیت هائی نداشتند. در به بدر به دنبال کسانی بودند که بتوانند از طریق آنها صدایشان را به جامعه و دولتمردان برسانند. سعید سلطانپور و آرش عزیزی تنها کسانی بودند که هر کدام به سهم خود بلندگوی آنان شده و با مقاله و یا ویدئوئی به کمک آنها شتافتند. آنروز نیز سازمانی در کامیونیتی ما وجود نداشت تا در چنین مواردی کمک های لازم به نیازمندان رسانده شوند. به شرایط امروز مینگرم. با تمام کاستی ها، اوضاع در این رابطه به مراتب بهتر شده است. بدون آنکه دختران باران خود تلاشی کنند مبارزه و حمایتشان  به همراه عکس، ویدئو و مقاله در جامعه مطرح میگردند. دو نشریه در اطلاع رسانی اخبار مربوط به این گونه فعالیت ها کمال همکاری را مینمایند. در رابطه با حمایت از پناهجویان تجربیات بسیاری انباشته شده و سازمان دهی های قابل توجه ای صورت گرفته است. در رابطه با دیگر فعالیت های جمعی امکانات بیشتری بوجود آمده است. ولی آیا این کافیست؟

کاووس از کامیونیتی سنتر صحبت میکند. من نحوه تفکر و روحیه اکتیویزم را به آن اضافه میکنم. بیشک با منسجم و متمرکز کردن نیرو ها در مکانی ثابت فعالیت ها رنگ و بوی دیگری بخود میگیرند. متاسفانه الیت گرائی و توجه به فرد و موفقیت های شخصی نه تنها در این زمینه کمکی نبوده بلکه باعث منحرف شدن مسیر فعالیت ها از اهداف جمعی شده اند.