در اینصورت چه بهتر که کاندیدا ها در درجه اول سعی نمایند که تعداد بیشتری از افراد کامیونیتی در این انتخابات شرکت نمایند. از این طریق نه فقط اتحاد و همبستگی در کامیونیتی حفظ شده، بلکه به ایجاد رابطه مطلوب با احزاب رقیب نیز کمک خواهد کرد.

با گذشت زمان اختلافات عقیدتی میان احزاب هر روز کم رنگ تر میشوند. جهت گیری و قانون گذاری ها بیشتر جنبه های سیاسی پیدا کرده، هدف آنها جلب توجه و رضایت افراد و کسب آراء بوده و منافع جمعی کمتر در نظر گرفته میشوند. نمیتوان مطمئن بود که لوایحی همچو سی - 24 و سی - 51 که اولی ضوابط و شرایط مهاجرتی و شهروندی را دگرگون و مشکل تر کرده، و دومی بسیاری از آزادی ها و حقوق فردی و شهروندی را زیر پا میگذارد، صد در صد در رابطه با نیاز های کنونی کشور باشند. دولت کانسرواتیو با داشتن اکثریت در پارلمان نیازی به مشارکت و نظر خواهی دیگر احزاب در این زمینه ها ندارد. نحوه عمل آنها باعث میگردد که حزب لیبرال نیز که رقیب آنها در انتخابات آتی خواهد بود، سیاسی عمل نموده و شاید حتی بر خلاف باور های حزبی خود با این قوانین موافقت نماید. از این رو شاید رای دهندگان نیز میبایست در خود تغییری بوجود آورده، باور ها و وابستگی های عقیدتی را به کنار گذاشته و در انتخابات سیاسی عمل نمایند. دیده ایم زمانی که دولتی اکثریت را در پارلمان داشته باشد، با آنکه آن نمایانگر اکثریت شهروندان نیست، چگونه خود سرانه و در جهت اهداف حزبی خود پیش رفته و به آزادی و دموکراسی لطمه وارد میکند. حفظ توازن میان احزاب به نحوی که هیچکدام از آنها نتوانند اکثریت را به خود اختصاص دهند، میتواند تا حدی در رفع این مشکل کمک نماید. بی شک این حالت باعث کندی عملکرد دولت ها بوده، ولی در عوض تعداد بیشتری از نمایندگان در تصمیم گیریها سهیم خواهند بود.  

به همین صورت اگر بتوانیم در کامیونیتی این توازن را حفظ کنیم، نه تنها از توجه وحمایت همه احزاب برخوردار بوده، بلکه محیطی بوجود خواهیم آورد که تعداد بیشتری از افراد مایل به شرکت در امور سیاسی کشور باشند. در این رابطه نحوه عمل کاندیدا ها در درجه اول اهمیت قرار دارد. حمایت کنندگان، چه فردی و یا سازمانی، نشریات و کنگره ایرانیان نیز هر کدام نقش مهمی داشته و امیدواریم که چنان رفتار نمایند که بدون آنکه این انتخابات باعث تفرقه و یا دلسردی کامیونیتی گردد ما را به نتایج مطلوب برساند.

در رابطه با لایحه سی -51، و فعالیت های اعتراضی که نسبت به آن انجام گرفته و در جریان میباشند، اطلاعاتی جمع آوری شده که میتوان از طریق سایت همبستگی به آنها دسترسی پیدا کرد. توجه به این قوانین که سر نوشت ساز بوده، و بصورت جدی آزادی و دموکراسی در جامعه را تحت تاثیر قرار میدهند از وظایف هر شهروند مسئول میباشد.

Facebook/hambastegi.hemayat
facebook/ICC 2014Election
facebook/Let’s Talk Iranian Canadian Congress! 
I'm an Iranian-Canadian too! 

توجه سیاستمداران، آنهم در رده های بالا، به کامیونیتی ما نشان از تغییر و تحولاتی میباشد که اخیرن شاهد آن بوده ایم. حضور سه کاندیدای ایرانی از هر دو حزب رقیب در انتخابات ماه اکتبر میتواند یکی از دلایل اصلی آن باشد. مطمئنن در ماه های آینده و با نزدیک شدن انتخابات این روابط بیشتر هم خواهد شد. استقبال از این توجه ها میتواند در بوجود آمدن روابط مناسب با دولتمردان وقت و آینده کمک مهمی باشد.

 ناگفته نماند که فعالیت هائی که در چند سال اخیر صورت گرفته، و حضوری که کامیونیتی در صحنه های اجتماعی از خود نشان داده، در این مورد بی تاثیر نبوده است. سال گذشته در همین ایام جان برد وزیر امور خارجه کانادا با تعرض لفظی به خلیج فارس با عکس العمل، اعتراض و مخالفت شدیدی از طرف کامیونیتی مواجه میشود. در نتیجه نه فقط او بلکه جناب نخست وزیر نیز با ذکر نام صحیح خلیج فارس در پیام های نوروزی خود بطور غیر مستقیم پوزش خواسته و رفع خطا مینمایند. چندی پیش نیز کامیونیتی نسبت به رفتار ناشایست چانگسون لیونگ، نماینده کانسواتیو از ویلودیل، که بطور مستقیم  به ایرانیان معترض اعلام میدارد که میتوانند به کشورشان برگردند، برخورد شدیدی نموده که آنهم با پوزش خواهی رسمی ایشان به پایان میرسد.

جای تعجب نیست که این نوع وقایع نه تنها کامیونیتی را به حقوق و قدرت خود آگاه میسازد، بلکه برای دولتمردان نیز همراه با پیام هائی بوده است. از همین رو دیدار جاستین ترودو از کامیونیتی ما و شرکت او در مراسم سال تحویل در رستوران شیراز، و شرکت استیون هارپر در مراسم نوروزی در ونکوور را نباید اتفاقی و یا از روی علاقه آنان به سنت های نوروزی دانست.  بی شک هر کدام از این رهبران برای حمایت از کاندیدا و یا کاندیداهای حزب خود لازم میبینند که توجه رای دهندگان را جلب نمایند. رقابت مایکل پارسا از حزب کانسرواتیو با مجید جوهری از حزب لیبرال در ریچموندهیل که تعداد قابل توجه ای از ایرانیان در آن منطقه ساکن میباشند حالت خاصی را بوجود آورده است. شرکت جناب هارپر که قرار بود در گالای نوروزی در ریچموندهیل صورت گیرد، میتواند با این موضوع نامربوط نباشد. این گالا توسط بنیاد پریا و انجمن فردوسی با حضور پانصد مهمان در روز جمعه گذشته در هتل شرایتون برگزار شد.

آنچه بیشتر از همه برای ما ایرانیان باید اهمیت داشته باشد، اینست که چگونه میتوان از این اتفاقات به نحو احسنت در جهت منافع کامیونیتی بهره گیری نمود. خواه ناخواه رو در روئی مایکل و مجید باعث آن خواهد گردید که تعداد بیشتری از ایرانیان در این انتخابات شرکت کنند. نتیجه این انتخابات در این منطقه هر چه باشد، حضور یک نماینده فدرال ایرانی برای اولین بار در اتاوا حتمی خواهد بود. در ویلودیل تعرضی که نماینده فعلی چینی تبار نسبت به ایرانیان انجام داده است، خواه ناخواه تعداد بیشتری از افراد کامیونیتی را ترغیب به حمایت از علی احساسی کاندیدای لیبرال در این منطقه می نماید. شاید صلاح بر آن باشد که جهت گیری ما ایرانیان نسبت به احزاب، بخصوص در این انتخابات، به نحوی صورت گیرد که هیچکدام از آنها از کامیونیتی روی بر نگردانده و یا نا امید نگردند.