نباید که این پیروزی باعث آن گردد که پناهجویانی که دغدغه خاطرشان به آنها اجازه نمیدهد در این شادی جمعی شرکت کنند را فراموش کنیم. کمیته حقوق بشر کنگره ایرانیان در آخرین گردهمائی خود کمپین وسیعی را در حمایت از مسعود حاجیوند و بهروز رفیعی برنامه ریزی و آغاز نمود. مسعود بیش از نود روز میباشد که در بازداشتگاه به سر میبرد و تا به حال دو بار اقدام به دیپورت او شده که هر دفعه در نتیجه عدم همکاری او به بازداشتگاه برگردانده شده است. همسر و دختر مسعود هر چه در توان روحی، جسمی و مالی داشته اند در زمینه اقدامات قانونی، تهیه نامه های حمایتی از نمایندگان، افراد سرشناس، فعالین اجتماعی و ارگان های مربوطه، و بوجود آوردن آگاهی جمعی از هز طریق از جمله مراجعه به دست اندرکاران رسانه ای به کار برده اند. متاسفانه تا به امروز نتیجه مطلوبی به دست نیاورده و همچنان حکم دیپورت مسعود پا برجاست. کمیته حقوق بشر کنکره ایرانیان این را وظیفه خود دانسته که به حمایت از مسعود و خانواده اش برخاسته، و با دعوت از کامیونیتی جهت یاری رساندن به آنان و بهبودی وضعیت پناهجویان ایرانی در کانادا قدمی بردارد. خوشبختانه هییت مدیره نیز در صدد تهیه و ارسال نامه حمایتی از مسعود، و نامه ای دیگر میباشد که در آن از مقامات دولتی کانادا تقاضا شده که ایران را به لیست هفت کشور بحرانی که پناهجوئی به آن برگردانده نمیشود، اضافه نمایند.

بهروز رفیعی پناهجوی دیگری میباشد که حدود  13 سال در کانادا اقامت داشته و هم اکنون ساکن مونترال میباشد. متاسفانه تقاضای پناهندگی او نیز رد شده و همان مسیری را طی میکند که مسعود با آن دست به گریبان میباشد. قرار بر آنست که در ماه اکتبر به ایران مراجعت داده شود. بهروز نیز دست نیاز به سوی کامیونیتی گشوده و تقاضا دارد با او همصدا شویم. برای حمایت از مسعود، بهروز و دیگر پناهجویان ایرانی تظاهراتی در روز شنبه 18 اکتبر در میدان مل لستمن تدارک دیده شده است. از تمام بشردوستان دعوت میشود که با شرکت در این گردهمائی با مسعود، بهروز، دوستان و خانواده شان،  و دیگر پناهجویان همراه شویم. با آن امید که از این طریق بتوانیم توجه مقامات مهاجرتی را به خطرات جانی که این بیگناهان با بازگشت به ایران مواجه خواهند شد، جلب نمائیم.

جهت اطلاعات بیشتر، امضا کردن پتیشن های مسعود و بهروز، و مطلع شدن از روند پیشرفت برنامه های حمایتی از آنان میتوان به سایت های مربوطه زیر مراجعه نمود.

www.ndti.org          facebook/No Deportations to Iran
facebook/hambastegi
www.savemasoud.com

دیگر نباید برای کسی جای شکی باقی مانده باشد که حضور دو کاندیدای ایرانی در یک حوزه نه فقط به ضرر آنها نبوده  بلکه باعث موفقیت یکی از آنان هم گشته است. موفقیت علی احساسی در ویلودیل بعد از موفقیت مجید جوهری در ریچموندهیل دلایلی بر صحت این گفته میباشند. حضور دو کاندیدای ایرانی در هر کدام از این حوزه ها باعث گردید که در مجموع تعداد بیشتری از افراد کامیونیتی علاقمند به شرکت در انتخابات گردند. بخصوص که افراد بسیاری وجود داشتند که فقط به صرف حمایت از یکی از این کاندیدا ها به پای صندوق رای آمده وگرنه تمایلی به شرکت در انتخابات در آنها وجود نداشته است.

در مقایسه با ریچموندهیل انتخابات در ویلودیل بسیار هیجان انگیز، فشرده و حساس تر مینمود. هر دو کاندیدای غیر ایرانی با موقعیت های خاصی که از آن برخوردار بودند، حریف های پر خطری برای دو کاندیدای ایرانی به حساب میامدند. بخصوص شایعاتی پیرامون اهداف پوشیده در انتخاب محل و زمان رای گیری در چند روز اخیر، این فکر را در اذهان عمومی بوجود آورد که دست اندرکاران حزب لیبرال نسبت به انتخاب شدن کاندیدای ایتالیائی تبار تمایل بیشتری دارند. از طرفی دیگر بالا بودن نسبت جمعیت کامیونیتی کره ای نیز این امکان را میداد که کاندیدای کره ای در همان شمارش اول آراء به حد نصاب رسیده و موفق گردد. که در این صورت حضور دو کاندیدای ایرانی در یک حوزه میتوانست به تقسیم آراء و در نتیجه به ضرر آنها منجر شود. وگرنه با استناد به تعداد شش الی هفت هزار فرمی که توسط اعضاء پر شده، و هر کدام از چهار کاندیدا کم و بیش به صورت برابر موفق به جلب اعضای جدید شده اند، میتوان این برداشت را نمود که تعداد ایرانیانی که در این انتخابات شرکت کرده اند به مراتب بالاتر از قومیت های دیگر بوده است. و چنانچه در شمارش اول آراء کاندیدای کره ای به حد نصاب نرسد، بدون هیچگونه شک و تردیدی یکی از دو کاندیدای ایرانی موفق خواهد شد. که عملن به همین صورت پیش رفته و بعد از حذف لیلی پورزند و وینس گاسپارو که به ترتیب پائین ترین تعداد آرا را به خود اختصاص داده بودند، در شمارش سوم علی احساسی نسبت به سانی چو پیشی گرفته، موفق و به عنوان نماینده لیبرال در انتخابات فدرال سال آینده از حوزه ویلودیل در میاید.

در طی کمپین انتخاباتی که حدودن یکسال به طول کشید، جز رقابت روی در روی هیچ اثری از همکاری میان دو کاندیدای ایرانی دیده نشد. اینکه چرا هیچکدام از آنها به صورت رسمی و علنی نظر خود را نسبت به انتخاب نفر دوم اعلام ننموده اند به صورت سئوال باقی مانده است. در روز انتخابات علی احساسی با پخش اعلامیه هائی لیلی را به عنوان انتخاب دوم پیشنهاد مینماید. در صورتیکه آنطور که از سخنرانی لیلی در شب انتخابات، و اعلامیه های وینسن که لیلی را به عنوان نفر دوم پیشنهاد مینمود، میتوان به توافق هائی نسبت به حمایت از یکدیگر بین این دو کاندیدا پی برد. ولی انگاری که توافق و حمایت متقابل این دو کاندیدا نتوانسته حداقل بر روی رای دهندگان ایرانی تاثیر گذاشته و بسیاری از آنها رای اول و دوم خود را به کاندیداهای ایرانی اختصاص داده اند. ناگفته نماند که نماینده ایتالیائی تبار موفق گشته بود که حمایت تعدادی از افراد سرشناس و عادی کامیونیتی ایرانی را به خود جلب نماید. از جمله جناب رضا بنائی، ریاست انتصابی و اعتراضی کنگره ایرانیان، که در شب انتخابات با پخش اعلامیه های نماینده ایتالیائی تبار به تیم انتخاباتی او پیوسته و سعی در جلب آراء برای او در میان ایرانیان مینمود. در اینکه در کشوری زندگی میکنیم که دموکراسی وجود داشته و هر کس میتواند طبق نظر و عقاید خود عمل نماید شک و تردیدی نیست.