- عدم شناخت ماهیت قوانین حقوق بشر و جوامعی که بر آن ماهیت بنا شده اند
با اینکه اکثر ما سالیان دراز در کانادا سکونت داریم و از لحاظ حقوق بشری، این کشور یکی از پیشرفته ترین کشور های دنیا میباشد، بیشتر افراد با دید قدیمی جوامع بنا شده بر قوانین حقوقی به زندگی مینگرند. به صورت داوطلبانه و آگاهانه کمبود ها و ضعفهائی همچو عدم توانائی به تکلم به زبان انگلیسی را ، دلیلی قانع کننده بر تبعیضات حقوقی میدانند. به همین دلیل عدم حضور مهاجرین نسل اول را در رده های بالای سیاسی را طبیعی میپندارند. از طرفی دیگر همبستگی و حمایت از یک کامیونیتی متشکل از ملیت خاصی را ، مغایر و متضاد با منافع جمعی در سطح وسیعتر می بینند.  

- باور ها و اعتقادات کهنه سیاسی
بدون آنکه مدت اقامت ما در کانادا تاثیری بر ما گذاشته باشد، بسیاری از ما آنچنان عمل مینمائیم، که انگاری هنوز چمدان هایمان را هم باز ننموده ایم. باز با همان تعاریف، معانی و ارزشهائی  زندگی میکنیم که در زمان رسیدنمان به دنیای آزاد به همراه داشته ایم. باور بر آن داریم که زندگی ما در محیط جدید موقتی بوده و بزودی به موطن خویش باز خواهیم گشت. این نحوه تفکر نه فقط سازنده نبوده بلکه مانعی هم میباشد از برای آنهانی که دارای هدف های مشترک اجتماعی میباشند. این افراد هنوز باور بر این دارند که سیاسی رفتار نمودن به آن معنی میباشد، که باید معتقد به یک باور بوده، و در راه احقاق آن هدف تلاش و از خود گذشتگی نمود،  حتی اگر آن باور دیگر هیچگونه اعتباری نداشته باشند. قافل از آنکه دنیای امروز هیچ هدف و باوری را غیر از شکوفائی جامعه از طریق شکوفائی تک تک افراد آن با ارزش نیمداند.

- انگاری که عقربه های ساعت از برای بسیاری از ما از حرکت ایستاده است
خواسته و ناخواسته، آگاهانه و یا نا آگاهانه چنان در بند خاطرات و یا پست و مقام و تجربیاتی که در گذاشته داشته ایم، باقی مانده ایم که به هیچ عنوان تمایلی نداریم تا خود را با شرایط محیط جدید وفق داده، و زندگی نوئی را آغاز نمائیم. به جای تغییر در روش دید خود مادام سعی بر آن داریم که دیگران را قانع نموده، و محیط جدید را طبق سلیقه و خواسته های خود تغییر دهیم.

- دو صد گفتار و نه حتی نیم کردار
مهمتر از همه آن دردی میباشد که حتی قبل از مهاجرتمان با آن درگیر بوده ایم. ما ایرانیان در گفتار، نقد و انتقاد بسیار نیرومند و غنی میباشیم. ولی متاسفانه  زمانی که پای عمل به میان میاید، می لنگیم و نه فقط نمیگذاریم که آنهائی که غیر از این میاندیشند مسئولیت را به عهده گرفته و کار ها را پیش برند، بلکه بر سر راهشان مانعی هم میشویم. متاسفانه این بلا دست به دست مشکلات دیگری که در اثر مهاجرت بوجود میاید، داده و اوضاع را وخیم تر مینماید.

باشد که مشاهده و شناخت اشکالات اولین قدمهائی، جهت حل و بر طرف کردن آنها باشد. متاسفانه و یا خوشبختانه، بر گزارکنندگان این جلسات صلاح بر آن میبینند که این جلسات جنبه عمومی در سطح وسیع پیدا نکند. از این رو از آن افرادی که تمایلی دارند که در این گردهمائی ها شرکت نمایند، خواهشمند است که با تماس با "همبستگی و حمایت" از تاریخ و محل برگزاری آن مطلع گردند.

روزی در هفته، بخصوص جمعه و شنبه ای نیست که حداقل در یکی از سالن های سیویک سنتر، گروهی از ایرانیان مقیم تورنتو تجمعی نداشته، و پیرامون موضوعی خاص به گفتگو ننشسته باشند. از گردهمائی های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، هنری گرفته تا یوگا و موضوعات متنوع دیگر، که همگی نشان از رشد کمی و کیفیتی کامیونیتی ما میباشند، که میرود تا وضع حمل نموده و به صورتی دیگر و در فصلی نوین از خود متولد گردد.

در "همبستگی و حمایت"، از آن نظر که باور بر اتحاد میباشد، و آنرا سرچشمه حل اکثر مشکلات و آغازی نو از برای جامعه مهاجر خویش می پنداریم، سعی بر آنست که در حد توان در اکثر این گردهمائی شرکت داشته، از یک طرف با اطلاع رسانی های جمعی، سدهائی را که این گروه های مختلف را از هم جدا میکند از میان برداشته، و از طرفی دیگر به تحقیق و بررسی عواملی که این جدائی ها را بوجود میاورد، بپردازیم.

یکی از این گردهمائی ها که ماهیانه یکبار بصورت نیمه خصوصی تکرار میشود، توسط افرادی انجام میگیرد، که همگی از کهنه کاران سیاسی و فعالان اجتماعی میباشند. به نحوی میتوان گفت که همگی آنان بعد از سعی و کوشش فراوان، جهت متحد و فعال نمودن جامعه در حول و حوش هدفهای مشترک، تا اندازه نسبت به کامیونیتی ایرانی قطع امید کرده اند. بدون آنکه بخواهند این گردهمائی ها را سازمان داده، و در جهت هدف خاصی و یا تاثیر گذاری بر جامعه حرکت نمایند، این جلسات را بهانه ای از برای دیدار و گفتاری دوستانه، در اطراف موضوعات روز قرار داده اند.

معمولا حدود پانزده الی بیست نفر در این گردهمائی های ماهانه، که آخرین آن در روز جمعه گذشته در سیویک سنتر برقرار شد، شرکت دارند. از جمله موضوعاتی که در این جلسه در میان گذاشته شد، بحث پیرامون سابقه، تاریخچه و نحوه عمل نشریات مختلف فارسی زبان در تورنتو، ضیافتی که باحضور فرح و رضا پهلوی و همچنین شرکت رضا مریدی برقرار شد، حضور رسانه های خبری در آن ضیافت و سکوتی که در باره آن اختیار کردند، انتخابات  و حضور کاندیداهای متعدد ایرانی در آن، عدم علاقه و حضور ایرانیان در صحنه های سیاسی کانادا و چند موضوع دیگر، که به مدت دو ساعت بحث و گفتگوهائی مفید در باره آنها انجام گرفت.

در این گردهمائی،آنچه بیشتر از همه قابل توجه مینمود، روشنی و نحوه مطرح شدن موضوعات بود، که لزوم نتیجه گیری و جمع بندی را در پایان جلسه از میان برمیداشت. به علاوه این امکان را میداد که در کنار موضوع مورد گفتگو، تا اندازه ای به دید و نحوه تفکر ما ایرانیان مهاجر آشنائی پیدا کرده،  و به علتهائی که در ذیل از آنها نام میبریم، و مانع بوجود آمدن اتحاد و بروز آشفتگی در جامعه میباشند، پی برد. باشد که با تاکید و توجه بر چند نکته اساسی، خود کمکی از برای تغییر و تحول در آنها باشد.

- داشتن حساسیت، سرخوردگی، بی تفاوتی و کناره گیری نسبت به مسائل سیاسی و امور اجتماعی
- سیاسی پنداشتن و تلقی نمودن اکثر فعالیت ها و جریانات، حتی آنهائی که بیشتر جنبه اجتماعی دارند
- باور به تعریفی خاص از سیاست، که باز مانده همان تفکرات زمان ترک ایران میباشد
- عدم شناخت جامعه ای که در آن زندگی میکنیم
- مبدل شدن به افرادی که نه دیگر ایرانی هستند و نه کانادائی