آیا همکاری نمیتوانست نتایج بهتری از رقابت داشته باشد؟ آیا حتمن میبایست نام این و آنرا به جراید بکشیم و اعضای کامیونیتی را رو در روی هم قرار دهیم؟ به اعماق زمین و زمان رفته و با مراجعه به کس و کار خود و یا این و آن برای خود نامی و اعتباری بوجود آوریم؟ دست در دست بیگانه نهیم تا از آن مشتی سازیم و بر سر رقیب کوبیم؟ فراموش کنیم که به هر حال این بازی بیش از یک برنده نخواهد داشت، و بخواهیم از هر طریق و به هر عنوان آن فرد باشیم؟

چه خوب است که من و شما نیز با هر نقشی که در این حرکت جمعی داشته ایم رفتار خود را آینه شناخت خود سازیم. لحظه ای به آنچه کرده ایم نگاهی انداخته و بیاندیشیم و از خود بپرسیم که آیا این تنها و بهترین راهی بود که میتوانستیم طی کنیم؟ حتی اگر این راه همانی باشد که متداول بوده و اکثریت آنرا به عنوان واقعیت پذیرفته است.

مسعود حاجیوند پناهجوئی که بیش از صد روز در بازداشت میباشد، بهروز رفیقی پناهجوی دیگری که قرار است در تاریخ بیستم اکتبر دیپورت گردد، سعید روشن که چشم به این دو دوخته تا آینده خود را مجسم نماید، و مهدی، سالخورده هشتاد و پنج ساله ای  که بعد از بیست سال اقامت در کانادا باید به جائی برگردد که کسی دیگر انتظارش را نمیکشد، اجازه نمیدهند که بیش از این گله از این و آن کنیم. قدم به پیش برداشتن، انجام کاری که به نظر صحیح مینماید، بدون در نظر گرفتن نتیجه، هدف، و سنگینی بار تنها راهیست که برای ما باقی مانده است.  تا زمانی که راه حلی اساسی برای این موضوع پیدا نشود، این قصه باید بار ها تکرار گردد. باشد که اعضاء هییت مدیره کنگره ایرانیان به خود آیند و به جای اینکه سد راهی برای پیشرفت جامعه و رفع مشکلات آن باشند، نامه هائی برای حمایت از تک تک این محرومان تهیه کنند. نامه ای که در آن از مقامات دولتی تقاضا شده است که نام ایران به لیست هفت کشوری که دیپورت پناهجو به آنها صورت نمیگیرد اضافه شود، مدت ها میباشد که آماده و به هییت مدیره ارائه شده است. متاسفانه در ارسال این نامه و نامه های دیگر تا به امروز اقدامی صورت نگرفته است.

اگر اتحاد و همبستگی وجود داشت، مطمئنن نه ناظر آن رفتاری بودیم که به خاطر آوردنش شرمسارمان کند، و یا شاهد شکنجه این عزیزانی که جز ما، امید دیگری برایشان باقی نمانده است. نه فقط کامیونیتی ما بلکه جامعه بزرگتر نیز به پناهجویان و به مواردی که به آنان مربوط میشود روی خوشی نشان نمیدهند. مشکل میتوان توجه رسانه ها و افکار عمومی را به مشکلاتی که پناهجویان با آن سر و کار دارند جلب نمود. از اینرو کمیته حقوق بشر کنگره ایرانیان تصمیم به اجرای برنامه های خاصی نموده تا از آن طریق بتواند در این رابطه آگاهی جمعی بوجود بیاورد. برای اجرای اولین برنامه از این سری احتیاج به بیست و پنج داوطلب میباشد، که در روز جمعه 10 اکتبر ساعت 5 بعد از ظهر دو الی سه ساعت وقت خود را در اختیار ما بگذارند. اگر لحظه ای فکر کنیم که چگونه با صرف اندکی از وقت خود میتوانیم سرنوشت انسان هائی را تغییر دهیم، مطمئنن حاضر خواهیم شد که بیشتر از آن انجام دهیم.

برای اطلاعات بیشتر و تماس با ما در رابطه با این برنامه، و یا در رابطه با فعالیت های کمیته حقوق بشر کنگره ایرانیان، و یا روند فعالیت های حمایتی از مسعود، بهروز، سعید، مهدی و دیگر پناهجویان میتوانید به شماره تلفن و یا آدرس های ذیل مراجعه کنید.

www.ndti.org          facebook/No Deportations to Iran
facebook/hambastegi
www.savemasoud.com

پنج شنبه گذشته مایکل پارسا دراولین دیدار جمعی انتخاباتی خود با عده ائی از اهالی ریچموندهیل در رستوران شیراز، به صورت رسمی حضور خود را در انتخابات فدرال اکتبر 2015 به نمایندگی از حزب کانسوراتیو در ریچموندهیل اعلام نمود. در این گردهمائی که بسیاری از افراد کامیونیتی و چهره های سرشناس ایرانی و غیر ایرانی شرکت داشتند، چیزی که از همه بیشتر مورد توجه قرار میگرفت، همبستگی سیاستمداران وابسته به حزب کانسرواتیو و حمایت قوی آنان از مایکل مینمود. جیسن کنی، وزیر کار و نزدیک ترین دوست سیاسی مایکل به قول خود او،  منحصرن برای حضور در این گردهمائی از اتاوا به تورنتو پرواز و بعد از آن جلسه دوباره به اتاوا برگشته است. نکته پر اهمیت دیگر سخنرانی خود مایکل بود که بسیار گرم، صمیمانه و برخواسته از دل بود که از همین رو به راحتی به دلها نشست. زمانی که مایکل در سخنان خود میگوید در طول کمپین انتخاباتی سعی خواهد نمود که آنچنان رفتار کند، که چه در صورت شکست و یا پیروزی در مقابل تک تک افراد سربلند بوده باشد، خاطرات دو انتخابات اخیر ریچموندهیل و ویلودیل را در اذهان بیدار میکند. به عنوان کاندیدا، رای دهنده، داوطلب، حامی، دست اندرکار رسانه ای، کمک کننده مالی، مشاور، فعال اجتماعی، دوست، خانواده، و یا به هر صورت دیگر آیا در مقابل کامیونیتی و یکدیگر میتوانیم سر خود را بلند نگاه داریم؟

پیروزی در هردو انتخابات این جسارت و اجازه را میدهد تا بی ریا به نکات منفی آن بنگریم، تا شاید درس عبرتی برای ما باشد که در انتخابات آتی که به مراتب جدی تر میباشند، بار دیگر موفقیت را تجربه کنیم. کمبود یک ارگان، شخصیت و یا گروهی از افراد جامعه که بتواند فعالیت های انتخاباتی کاندیدا ها را در مسیری که هم منافع فردی و هم منافع جمعی رعایت شوند، بیشتر از همه محسوس بود. مطمئنن در انتخابات فدرال اعضاء و نمایندگان حزب لیبرال برای مجید و علی همانی را خواهند کرد که جیسن کنی، کاستاس منگاکیس و دیگر اعضاء برجسته حزب کانسرواتیو برای مایکل انجام دادند. جای افسوس است که چرا در کامیونیتی ما چنین همبستگی و سازمانی وجود ندارد که در هر موردی که فردی نیاز به حمایت جمعی دارد اینکار صورت بگیرد. کنگره ایرانیان همچنانکه در اساسنامه اش آمده است آیا مناسب ترین سازمانی نیست که این مسئولیت را به عهده گرفته و در حمایت از افراد تسهیلاتی مهیا نماید؟ به عکس می بینیم که  نه تنها در این زمینه قدمی بر نداشته، بلکه ریاست انتصابی-اعتراضی آن علنن و بی پروا به نام دموکراسی و آزادی به حمایت از یک کاندیدای غیر ایرانی، در رقابت با کاندیدا های ایرانی میپردازد. به مثال عدو شود سبب خیر گر خدا خواهد، باید از ایشان تشکر نمود که با این حرکت، یکپارچگی را که به ندرت در کامیونیتی ما دیده میشود، بوجود آورد. قلم ها نوشتند آنچه تا به حال در سیاهی مرکب در انتظار نشسته بود، حرف ها بر زبان آورده شد آنچه تا به حال جز آهی در دل نبود. باشد که حامیان ایشان در هییت مدیره به خطای خود در انتصاب ایشان پی برده، و دلیل مخالفت جامعه با این حرکت غیر دموکراتیک بر آنها آشکار شده باشد. جای آن دارد که جناب بنائی با کناره گیری از سمت خود بار دیگر به آغوش کامیونیتی بپیوندد.  

اگر دموکراسی را حکومت مردم بر مردم تعریف کنیم، و آزادی را روا داشتن بر دیگری هر آنچه را که بر خود روا داریم، درمیابیم که پیاده کردن این دو به معنی واقعی، نیاز به اصالت و اصولی دارد که آموختنی نیست. در میابیم به عکس آنچه به نظر میاید، مزه آزادی و دموکراسی تلخ است و باورش مشکل و پذیرش آن ناممکن. آیا راه و روشی را که هر کدام از ما در این انتخابات اختیار و طی کرده ایم، تنها راه ممکن بود؟