برخورد دولت با کامیونیتی، تشکیل جلسات و دعوت انحصاری از نمایندگانی که با آنها هم نظر میباشند، ارائه به غلط این جلسات به عنوان نشانی از هم سو بودن کامیونیتی با سیاست های اجرائی دولت در رابطه با ایران، عنوان شده است. چنانچه هیچکدام از این روش ها نتیجه ای ندهد تصمیم بر این است که با مقامات دولتی تماس گرفته و تقاضای ملاقات با آنها شود، و همزمان تجمعی هم در اتاوا تدارک دیده شود. مطمئنن این نحوه بر خورد جدی انعکاس هائی در جامعه خواهد داشت که با رسانه ای شدن آن در سطح کشور نمیتواند بی  جواب باقی بمانند.

در ضمن به کنگره ایرانیان پیشنهاد گردیده که پیش قدم شده و یک فوروم در این رابطه برقرار نماید. از سخنرانانی دعوت به عمل آید که از نظر تاریخی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی رفتار دولت ها را در رابطه با تعرض های لفظی، نقد و بررسی نمایند. میتوان این حرکت جان برد را تعرض جغرافیائی، تحریف و عدم رعایت قوانین بین المللی، ترویج خشونت و اهانت به گروهی از مردم تلقی نمود. چه به جا میباشد که کنگره ایرانیان از این موقعیت مناسب بهره گیری نموده، به وظیفه اصلی خود که همانا رهبری، نمایندگی و سخنگوئی جامعه است عمل نماید. این حرکت میتواند خاموشی و کم کاری کنگره را در سال گذشته جبران کرده، و در چند ماهی که از این دوره باقیمانده کمکی از برای بوجود آوردن تصویری مثبت از خود در اذهان عمومی باشد. افراد جامعه را تشویق نماید که به طرف کنگره روی آورده و در انتخاباتی که در پیش است، چه به صورت کاندیدا و چه به صورت عضو و رای دهنده شرکت نمایند.

چه خوب است که بسته شدن حساب های بانکی بعضی از افراد کامیونیتی، و برخورد فرمایشی و اعتراضی کنگره و بعضی از نمایندگان را در آن رابطه  به خاطر آوریم.  اگر این بار نیز به همان صورت رفتار نمائیم حرکت آغاز شده را نیمه کاره رها کنیم، باید منتظر آن باشیم که این سر خوردگی و تجربه تلخ را از نو تحمل کنیم. چه خوب است آنهائی که برخورد مدنی را فقط در نامه نگاری میپندارند، و آنرا برای حل مشکلات اجتماعی کافی میدانند، به خود آیند و دریابند که حق مسلم و واقعی مردم  در هیچ زمان نه بر سر میز مذاکره، بلکه با مبارزات اجتماعی و خیابانی به دست آمده است.

بار دیگر لازم است به این نکته مهم توجه داشته باشیم که اگر کامیونیتی ما چند نماینده در اتاوا داشت، مطمئنن صدای ما بهتر شنیده میشد. پس چه بهتر از این موقعیت مناسب استفاده نموده و در بسیج کامیونیتی در جهت حمایت از کاندیدا های ایرانی بهره بگیریم. کاندیدا ها نیز باید این را در نظر داشته باشند که میتوانند از هم اکنون صدای جمع بوده و مهارت و شایستگی خود را برای رهبری و سخنگو بودن جامعه نشان دهند

در اینکه در اولین قدم اعتراضی به استفاده نابجای نامی جعلی غیر ازخلیج فارس توسط جان برد وزیر امور خارجه در سخنرانی روز 16 ژانویه در واشنگتن، صد در صد افراد جامعه همصدا بوده اند شکی نیست. نامه های اعتراضی جان مک لین نماینده مارکهام، رضا مریدی نماینده ریچموند هیل، کنگره ایرانیان، دو کاندیدای انتخاباتی لیلی پورزند و کاوه شهروز، پتیشن دیوید موسوی و نامه بسیاری از افراد جامعه به نمایندگان حوزه های خود را، میتوان قدم اول این حرکت به حساب آورد. بعضی از نشریات نیز حساسیت بیشری از خود نشان داده و به چاپ مقاله هائی در این رابطه اقدام نمودند. عده ای از فعالان اجتماعی با تماس گیری با رسانه های جمعی انگلیسی زبان که منجر به چاپ مقاله ای در تورنتو استار میگردد، این موضوع را در سطح وسیعتری از جامعه مطرح مینمایند. گردهمائی عمومی روز سه شنبه 28 ژانویه در مقابل دفتر نماینده کانسرواتیو ویلودیل، که متعاقب آن سلام تورنتو گزارش  مفصلی از آن به چاپ رساند، و مقاله "همبستگی و حمایت" در ایران استار  نشان از آن میدهند که این حرکت اعتراضی تا واکنشی مثبت از طرف جان برد انجام نگیرد، همچنان ادامه خواهد داشت.

تا این تاریخ هیچگونه عکس العملی در مقابل این اعتراضات به طور رسمی از طرف جنال وزیر به عمل نیامده است. جز اینکه وزارت امور خارجه با بیانیه ای بسیار کوتاه اعلام میدارد که کانادا سیاست خود را در رابطه با آن منطقه تغییری نداده است.

قابل توجه است که ببینیم آنهائی که درغلط بودن حرکت جان برد با دیگران همصدا بوده و با نامه یا مقاله ای اعتراض خویش را بیان کرده اند، در صورتی که هیچ جوابی از طرف دولت دریافت ننمایند در قدم بعدی چه خواهند کرد؟ آیا مایلند به دیگر فعالان اجتماعی پیوسته و با برنامه آنان حرکت نمایند؟ برنامه ای بسیار مشخص که  بنا شده بر این اصل میباشد که تا به نتیجه رسیدن مطلوب باید اعتراضات را به گونه های مختلف ادامه داد.

تدارک تجمعی عمومی در میدان مل لستمن در شرایط جوی مناسب تر از تجمع اولی، در یکی از روزهای آخر هفته یکی از برنامه هائی میباشد که از طرف فعالان اجتماعی  در نظر گرفته شده است. نوشتن نامه های اعتراضی به نمایندگان هر حوزه و تقاضای ملاقات با ایشان برنامه دیگری میباشد
ضمن اعتراض به جعل نام خلیج فارس توسط جناب وزیر که موضوع اصلی میباشد، در این نامه موارد دیگری از قبیل نحوه