Refugees

Main Page Articles Photo Gallery Videos Media

تلاش برای رهائی پدر و همسر

June 25, 2015
با نشکر از ایران استار و شهرما

 همانطور که در این گزارش ذکر شده است مسعود از درد کمر و بیخوابی رنج میبرد که مسئولین زندان به آن توجه ای ندارند. با اینکه خانواده مسعود تا به حال بار ها از طریق ارائه ضمانت و یا استفاده از ساق بند های امنیتی الکترونیکی تقاضای آزادی موقت او را کرده اند، اقداماتشان تا به امروز بی نتیجه باقی مانده است. قابل ذکر است که پرونده ارزیابی مجدد خطرات بازگشت، و پرونده اسپانسر شیپ مسعود در جریان میباشند، و با اینکه جای هیچگونه شک وتردیدی نیست که مسعود در کانادا باقی خواهد ماند، اداره مهاجرت به شکنجه روحی و روانی او و خانواده اش ادامه میدهد. در این میان آنچه باعث دلگرمی و قابل تقدیر است همت و پشتکار ملیکا دختر خوانده و شادی همسر مسعود میباشد، که چگونه بدون آنکه لحظه ای امید را از دست دهند به مبارزه خود و حمایت از مسعود ادامه میدهند. مخارج حقوقی سنگین، شادی را مجبور کرده است که در چند شیفت کار کند. ملیکا که دوره دبیرستان را میگذارند، از نوشتن نامه به مقامات، شرکت در تجمع های دانش آموزان، جهت اطلاع رسانی و جلب حمایت و پشتیبانی افراد تا به امروز لحظه ای کوتاهی نکرده است.

فعالان "نه به بازگشت های اجباری" و فدراسیون پناهندگان ایرانی در حمایت از مسعود و خانواده اش و دیگر پناهجویان هر چه در توان داشته انجام داده و خواهند داد. در اثر این فعالیت ها در سه سال گذشته هیچ بازگشت اجباری جز آنهائی که اصراری در ماندن در کانادا و یا ترسی از بازگشت به ایران را ندارند صورت نگرفته است. مشخص است که دولت کانادا از خطرات احتمالی بازگشت پناهجویان به ایران آگاهی لازم را داشته، و دلیل سختگیری هایش یکی تشخیص این دو گروه از هم، و دیگری ترغیب پناهجویان به نیامدن به کانادا میباشد. در هر دو حالت این بی عدالتی و بی انصافی به حقوق افرادی همچو مسعود میباشد که بدون آنکه جرمی مرتکب شده باشند، میبایست هزینه سنگین ندانم کاریها و سیاست بازی های دولت کانادا را بپردازند. قابل ذکر است که کانادا در سال 2013 پائین ترین تعداد پناهجو را پذیرفته و در سال 2014 بالاترین تعداد اخراجی، که بالغ بر ده هزار نفر بوده را داشته است. متاسفانه از سال 2013 که کریس آلکساندر به عنوان وزیر، جایگزین جیسن کنی در اداره مهاجرت شده است، سیاست برخورد با پناهجویان ایرانی تغییر کرده که حاصلش زندانی شدن یکسال مسعود حاجیوند، که تا به حال سابقه نداشته است، میباشد.

جای دارد که در بی تفاوتی و عدم حمایت کامیونیتی از پناهجویان اشاره شود. با این امید که هییت مدیره جدید کنگره ایرانیان که هدفش تمرکز در رفع مشکلات ایرانیان کانادا میباشد با این موضوع به صورت جدی تری برخورد کند. به جای صدور بیانیه های فرمایشی، با فعال کردن کمیته حقوق بشر که سال گذشته برای اولین بار شکل گرفته است، به وظیفه خود در حمایت از پناهجویان بپردازد.

گروه "نه به بازگشت های اجباری به ایران" قصد دارد که بعد از دسترسی به گزارش کامل تهیه شده توسط دانشجویان دانشگاه تورنتو، در رابطه با آن در کامیونیتی اطلاع رسانی نماید. تا بدون آنکه بخواهیم مقایسه ای کرده باشیم، فعالان حقوق بشری را تا اندازه ای از خوش خیالی نسبت به وضعیت حقوق بشری در کانادا بیرون آورده و نسبت به وظیفه خود در تغییر آن و حمایت از پناهجویان ترغیب نمائیم. و ایکاش ما ایرانیان نیز نسبت به تغییراتی که در قوانین مهاجرتی در چند سال اخیر بخصوص با دو لایحه سی-24 و سی-51 بوجود آمده است توجه بیشتری میکردیم و نسبت به آینده جامعه ای که در آن زندگی میکنیم دلسوزانه تر رفتار مینمودیم.

جهت اطلاعات بیشتر در رابطه با گزارش دانشگاه تورنتو در رابطه با پناهجویان و مهاجرین در زندان های کانادا، انعکاس آن در رسانه های سراسری، وضعیت مسعود حاجیوند و چگونگی حمایت از او و خانواده اش، میتوان به سایت همبستگی و "نه به بازگشت های اجباری به ایران" مراجعه کرد.

www.savemasoud.com         www.NDTI.ca           647-748-5991 

[facebook/Hambastegi.Hemayat]       [facebook/No Deportations to Iran]

چگونه میتوان خود را یک فعال حقوق بشر دانست و از مشکلات پناهجوئی مسعود حاجیوند که به مدت یکسال  در بند اداره مهاجرت کانادا میباشد بی خبر بود. چگونه میتوان در جریان سختی هائی که خانواده مسعود در این مدت متحمل شده است بود و با آنها همراه نشده و اقدامی نکرد. جای تاسف دارد که کامیونیتی چند صد هزار نفره ما که هر کدام به نحوی با درد پناهجوئی و مهاجرت آشنائی دارد در حمایت از پناهجویان بی تفاوتی از خود نشان میدهد. جای تاسف بیشتر دارد که فعالان اجتماعی - سیاسی ما حمایت از حقوق بشر در ایران را بیشتر بهانه ای قرار داده تا برای خود هویتی و برای سازمانی که به آن تعلق دارند اعتباری کسب کنند، و نسبت به حمایت از پناهجویان ایرانی در کانادا از خود رغبتی نشان نمیدهند.

هفته گذشته دانشجویان دانشگاه تورنتو طبق یک گزارش مفصل که نشان از یک کار جمعی و بلند مدت میباشد از نحوه تاسف بار و ضد حقوق بشری نگاهداری بیش از هفت هزار مهاجر و پناهجو در زندان های کانادا پرده بر میدارند. در این گزارش تحت عنوان "ما حقوقی نداریم" به نکات بسیاری اشاره میکنند که نشان از بیعدالتی و بی قانونی در اداره مهاجرت و زندان ها با این گونه افراد میباشد. طبق قوانین بین المللی آنهائی را تنها جرمشان نداشتن اوراق قانونی جهت اقامت در کشوری میباشد، نمیتوان بیش از نود روز در حبس نگاه داشت. ولی متاسفانه کانادا این قوانین را رعایت نکرده و در زندان های خود کسانی را در بند دارد که بعد از یازده سال هنوز وضعیت اقامتشان مشخص نشده است. با در نظر گرفتن مبلغ 250 دلار هزینه روزانه نگاهداری هر کدام از این افراد، این سئوال مطرح میگردد که چرا تا بررسی وضعیت نهائی آنها لازم است که در زندان به سر برند. قرار است که این گزارش ماه آینده به سازمان ملل متحد در ژنو تحویل داده شود.

یکی از کسانی که پژوهشگران دانشگاهی وضعیت زندانی بودنش را بررسی و با او مصاحبه کرده اند پناهجوی ایرانی، مسعود حاجیوند میباشد. مسعود در سال 2007 از ایران گریخته و به کانادا پناه آورده است. بعد از اینکه تقاضای پناهجوئی او از طرف اداره مهاجرت رد شد، از تاریخ جون 2014 در زندان لیندزی نگاهداری میشود. لیندزی یک زندان تازه تاسیس است که در 120 کیلومتری تورنتو قرار دارد و از بالاترین امکانات امنیتی برخوردار بوده و برای نگاهداری جنایتکاران ساخته شده است. دور بودن آن از تورنتو یکی دیگر از مشکلاتی میباشد که دیدار های هفتگی خانواده مسعود را مشکل تر کرده است.  دلیل نگاهداری مسعود در زندان، ترس زیاد او از بازگشت به ایران اعلام شده است. طبق ضوابط، اداره مهاجرت افرادی را که از خود نسبت به بازگشت به کشورشان ترس نشان میدهند "فلایت ریسک" شناخته و مینامد. و از اینکه مبادا در تاریخ موعود، خود را به مقامات تسلیم ننمایند، آنها را در زندان نگاهداری میکند. از این رو بسیارند کسانی که بلاتکلیف، سالیان دراز بدون آنکه پایانش را بدانند در زندان به سر میبرند .  تا به حال دو بار اقدام به دیپورت مسعود شده است که به علت مقاومت او بی نتیجه باقی مانده اند.


در حواشی

Last Edited 27/06/2015 - For all comments on this site info@signandprint.ca