|
Iran-Canadian Congress - ICC |
|
Iran-Canadian Congress - ICC |
|
December 01, 2016
|
بی شک اکثر ما بار ها این سئوال را از خود کرده ایم که برای چه، تن به سختی های مهاجرت داده ایم. چه چیز هایی را از دست داده و در ازای آن چه ها یافته ایم. حتی اگر دموکراسی و آزادی از آن چیز هائی نبوده اند که به خاطر آن جا به جا شده باشیم آیا در چنین محیطی مزه آنها را چشیده ایم؟ به نظر میاید در کامیونیتی آنچه بیشتر از همه لزومش حس میشود تمرین دموکراسی از طریق بهره گیری از آزادی ها برای احقاق حق میباشد. تجربه های گذشته و تا اندازه ای فرهنگ ما باعث شده اند که عزت نفس آنطور که باید در ما پرورش پیدا نکنند. یا به سادگی از حقوق خود گذشته، مظلومیت و سر خوردگی را در خود نهادینه میکنیم، ویا با خشم و کینه به اعتراض برخاسته و نفرت و غضب بیشتری در خود بوجود میاوریم. به همین دلیل است که در رابطه با کنگره، تنها نهادی که همه ما را بصورت برابر در بر میگرد یا بیگانه و گریزانیم و یا معترضین نیمه خاموشیم. و یا در رابطه با مبارزه و مخالفت با دیکتاتوری جمهوری اسلامی بعضی از ما از رفتار های غیر قابل قبول، پرخاش گری و دادن شعار های تند و خشن پروائی نداریم.
خوشبختانه سوشیال مدیا این امکان را برای همه بوجود آورده است که هر کس بتواند بلندگوئی داشته تا حرف خود را بر زبان آورد. البته اگر غیر از روزمره ها حرفی هم برای گفتن وجود داشته باشد. ولی متاسفانه و یا خوشبختانه در می یابیم که با برطرف شدن سانسور، آنچه را که تا دیروز میپنداشتیم دلیل خاموشی ما میباشد، حرفی برای گفتن نداریم. اگر هم حرفی برای گفتن وجود داشته باشد در می یابیم که با بر طرف شدن استبداد، آنچه را که تا دیروز تصور میکردیم دلیل ترس ما میباشد، باز شهامت، فرهنگ و تربیت لازم برای استفاده از آزادی ها را نداریم. جای تعجب نیست و نخواهد بود که جوان سی ساله ای مانند بیژن احمدی در غیبت دیگران هییت مدیره ائی اینچنینی بر پا سازد، قدم به قدم تحمل ما را بیازماید، و به اعمالی دست زند که تا به امروز در این نهاد دیده نشده اند. تعجب بیشتر باید از آنهائی باشد که تا دیروز حداقل چه با قلم و چه با عمل خودی نشان میدادند. درست است که فعالیت های ناموفق سال گذشته، بعد از پیروزی و انتخابات بی نظیری که نهصد نفر در آن شرکت داشته اند، باعث ناامیدی جمعی از این نهاد شده است. درست است که بعد از این شکست، منسجم کردن افراد کار دشواری میباشد. ولی مبارزات و باور های فردی ما به آزادی و دموکراسی به کجا رفته اند؟ در اینکه مشت از تک تک انگشتان نیرومند تر است شکی نیست. ولی در انتخابات گذشته شاهد بوده ایم که کناره گیری یک کاندیدا میتواند عدم صلاحیت و مشروعیت هییت مدیره ائی را از روز اول افشا کند. آنچنانکه نپیوستن او به بیست و نه مرغ دیگر، مانع آن خواهد شد که "ضیافت سیمرغ"، نمادی از "وحدت و عشق"، باور های عرفانی ما را به تمسخر بگیرد. از این رو نگارنده این سطور به عنوان اعتراض در زمان و مقابل مکانی که این ضیافت برقرار میشود در لباس مرغی حضور خواهد داشت تا آزادی را در خود به آزادگی و دموکراسی را به یگانگی مبدل سازد. شاید از این طریق پیامی نیز به سرخپوشان معترض به عزاداری عاشورا داده شود که هدف رساندن پیام است و نه نمایان ساختن رفتار های غیر انسانی و خشم و نفرت.
|
سه ماه پیش طومار بازگشائی سفارت با هیاهوی بی سابقه ای در کامیونیتی پدیدار میگردد. بسیاری از افراد که قبل از آن اثری از آنها دیده نمیشد ظاهر میگردند. به بحث و گفتگو، تجزیه و تحلیل، و شعار دادن میپردازند. چند هفته ای نمیگذرد که بادکنک های میان زمین و آسمان معلق مانده میترکند. جز شرمساری، سرافکندگی و ناامیدی برای ساده لوحان، و تاسف برای مابقی کامیونیتی چیز دیگری باقی نمیگذارد. ساده لوحان را چه باک و چه غم که به نسیمی دیگر قصه از نو آغاز کنند. تاسف چه سود، اگر با خود درس و عبرتی به همراه نداشته باشد. آیا پی بردن به جهالت و ناپختگی آنهائیکه به عنوانین مختلف نمایندگی ما را به عهده گرفته اند، پی بردن به ضعف های یکایک ما نیست؟ آیا این ما نیستیم که امکان آنرا بوجود آورده ایم که چنین افرادی بتوانند در چنین سمت هائی قرار بگیرند؟ ولی آیا تاسف، به تنهائی میتواند راه حلی بگشاید و فردای دیگری را برای ما نوید دهد؟ دیروز چه کردیم که امروزمان این است؟ امروز چه باید کنیم که فردایمان غیر از این باشد؟ چه خوب میبود که صداقت به خرج میدادیم و بی تعارف به عملکرد فردی و جمعی خود نگاهی می انداختیم. یکی از خبرهائی که این روزها کنگره ایرانیان در انتشار آن از خود اشتیاقی نشان نمیدهد، گردهمائی دهم دسامبر در ونکوور است. قابل ذکر است که برگزار کننده این گردهمائی همین نهاد میباشد. آیا دلیلش شرمساری در مقابل اعضائی میباشد که بطورمکرر درخواست چنین گردهمائی هائی را کرده اند ولی امروز میبایست شاهد برگزاری آن در فرسنگ ها فاصله باشند؟ یا آینکه خجل از آنند که یکبار دیگر پیوند نامیمون با مجید جوهری، نماینده پارلمانی ریچموندهیل، این نهاد را در نقش لابیگر جمهوری اسلامی قرار میدهد؟ هنوز اعلام نشده است که چه کسانی از هییت مدیره و چه مهمانان ویژه* دیگری غیر از مجید در این گردهمائی شرکت خواهند داشت. جای تعجب خواهد بود که اگر بیژن احمدی، رئیس کنونی کنگره، رهبری چنین گردهمائی را به عهده نداشته باشد. از خبر های سئوال برانگیز دیگر اعلام "میزبانی مشترک"* به اتفاق مجید جوهری از "ضیافت سیمرع" صدوپنجاه دلاری میباشد که قرار است روز جمعه دوم دسامبر در تورنتو برگزار گردد. با کنار هم قرار دادن این سه واقعه که تنها فعالیت های کنگره در شش ماه گذشته میباشند، طومار بازگشائی سفارت، که مجید اسپانسر آن بوده، "ضیافت سیمرغ" که باز مجید میزبانی* آنرا به عهده دارد، و گردهمائی ونکوور که مجید مهمان ویژه آن است، خواه ناخواه در ذهن هر کس این سئوال پیش میاید که دلیل چنین پیوندی که هر روز عمیق ترهم میگردد چیست؟
در اینکه در فعالیت های جمعی حرکات دیگران پر اهمیت میباشند شکی نیست، ولی از آن مهمتر رفتار و عکس العمل های ما نسبت به آن حرکات میباشند. در فعالیت های ده ساله کنگره تا به امروز اعضاء بیشتر نقش تابع و تماشاچی را بازی کرده اند. چه آنزمانی که در لشکر کشی ها شرکت کرده، نام و رای خود را به دیگران به عاریه داده ایم، و چه آنزمانی که مانند امسال با بی تفاوتی خود باعث گشته ایم که هفت تن بدون رای گیری در انتخابات به هییت مدیره پیوسته و این چنین ها کنند. باید اعتراف کنیم که از بی اعتنائی و کناره گیری ما میباشد که دیگران این جسارت را به خود میدهند که نه تنها به حقوق ما تعرض کرده بلکه بصورتی خیلی واضح ما را تحقیر کنند. ترس ما از چیست که به جای اعتراض، خاموشی را برمیگزینیم؟ اگر بر این باور هستیم که امیدی بر این نهاد نیست، و یا اینکه انتظار داریم با همت دیگران این نهاد شکل گیرد، چرا اصلن به عضویت خود ادامه میدهیم؟ |
|||
|
Last Edited 05/01/2017 - For all comments on this site info@signandprint.ca |
