November 17, 2016
با تشکر از ایران استار و شهرما  

متاسفانه غیر از بابک یزدی، پاتوق تورنتو (امیر زاهدی) و ایرج رضائی، وابستگان به همین سازمان، و حتی فردی  همچو بهرام بهرامی با به اشتراک گذاشتن این عکس ها و یا لایک زدن این حرکت را تائید کرده اند. 

باید پذیرفت که یکی از دلایل این نوع رفتار ها مطرح شدن میباشد. بخصوص زمانی که پریشان حالی، آنچنان افکار و وجود فرد را بیمارگونه احاطه کرده باشد تا امکان هر گونه فعالیت دیگری را در جهت منافع جمعی از آو گرفته باشد. زمانی به صورت حاد در می آید که افرادی همچو طاها حسنیانی (روزنامه نگار) ، بیژن فتحی (معلمان تبعیدی)، مهوش علاسوندی و ستاره صبور (مادران علیه اعدام)، افشین اعرابی (جبهه دموکراتیک ایران) آنچنان خشم و کینه وجودشان را پرکرده باشد که اتهامات شیراوند را همچو فتوائی دانسته و  بدون هیچ شک و تردیدی بر آنها صحه بگذارند. چیزی که در همه این افراد شباهت داشته و در رفتار و کردارشان دیده میشود، مخالفت با پیشرفت های کامیونیتی میباشد. کم و بیش اکثر آنها، مخالفت های خود را با بنیاد پریا، ژیان قمیشی، تیرگان، میراث فرهنگی رام، فستیوال فیلم دیاسپورا، نمایندگان پارلمانی، رسانه ها، کنگره ایرانیان، بار ها بر زبان آورده اند.

ایکاش هییت مدیره کنگره ایرانیان به ریاست رضا بنائی در گردهمائی 14 دسامبر 2014، زمانی که شیراوند با پخش اعلامیه به بهنام اصفهانی زاده، یکی از اولین روسای کنگره اتهام وابستگی به رژیم را زده بود، به تقاضای بسیاری از اعضا عمل میکرد. با محکوم کردن و لغو عضویت این فرد، این پیام را به کامیونیتی میدادند که این نوع رفتار های غیر انسانی، کریه و غیر اخلاقی نمیتوانند در کامیونیتی جائی داشته باشند. در همین گردهمائی طاها حسنیانی در دقایق هشتم سخنرانی پانزده دقیقه ای خود به فرماندهان شناخته شده سپاه که در تورنتو زندگی میکنند اشاره میکند. سئوال برانگیز است که چرا ایشان تا به حال به افشای نام این افراد اقدام نکرده و به افراد عادی و بیگناه میپردازد که حتی در صورت وابستگی کار چندانی ازشان برنخواهد آمد.  

حرمت دموکراسی و آزادی بالاتر از آنست که آرزوی خاموش شدن اینگونه صدا ها را داشته باشیم. وظیفه ما در حمایت از آنچه به خاطرش سختی های مهاجرت را پذیرفته ایم ایجاب میکند که در مقابل این گونه رفتار ها سکوت را شکسته و از خود عکس العمل نشان دهیم. خوش به حال آنهائی با چشیدن مزه این گونه اتهامات واهی، به بی اساس بودن این انگ ها و برچسب ها پی برده و به جهالت و حقارت اخلاقی این نوع افراد با چشم ترحم مینگرند.

در پایان شاید لازم باشد به پایان شش ماهه فعالیت های کنگره ایرانیان اشاره ای کرده باشیم. باشد که هییت مدیره با ارائه کارنامه این دوره از فعالیت های خود، کمبود اطلاعات و شفافیت را جبران کند. متاسفانه از تاریخ 22 آگوست، یعنی به مدت سه ماه نه تنها صورتجلسه ای در اختیار اعضاء قرار نگرفته، بلکه این اواخر دیگر اثری از فعالیت و یا حضوری از هییت مدیره دیده نمیشود. انگاری بعد از ناامیدی از عدم بازگشائی سفارت و پی بردن به  خطای خویش در راه اندازی پتیشن، هییت مدیره آنچنان مسیر را گم کرده است که فقط خود را با ضیافت اشرافی سیمرغ با ورودیه 150 دلاری سرگرم کرده است.

برای داشتن اطلاعات بیشتر در رابطه با آنچه در این مقاله مطرح گردید، توصیه میشود که به صفحات فیسبوکی افراد ذکر شده سری زده شود که خالی از لطف نیست. برای دسترسی به ویدئو های مربوطه نیز میتوان به سایت همبستگی، بخش ویدئو ها کنگره مراجعه نمود.

www.hambastegi.ca  647-748-5991  
 Injured Workers 647-748-3302
[facebook/hambastegi.hemayat]
 [Let's talk ICC] 
facebook/aiding people

اتهام و برچسب زدن حربه ای میباشد که تندرو ها و افراطیون هر دو جناح راست و چپ، آنجائیکه از منطق و گفتگو عاجز میشوند برای محکوم و خاموش کردن یکدیگر از آن بهره میگیرند. عامل جمهوری اسلامی و یا عامل اسرائیل و صهیونیزم بودن اشد مجازاتی میباشد که این افراد در مسند قضاوت، مخالفین خود را  بی نیاز از ارائه هیچگونه سند و شواهدی محکوم مینمایند. این روز ها شاهد دو نمونه از آن هستیم که تعمق در آنها بیهوده نمی باشد.

مصطفی عزیزی، فیلمساز، فعال اجتماعی، شهروند ایرانی-کانادائی، چندی پیش تصمیم به بازگشت دائم به ایران را میگیرد. بدیهی مینماید که جمهوری اسلامی برای دادن درس عبرت هم که شده میبایست با آنهائیکه در خارج از کشور به مخالفت با رژیم پرداخته اند چنگ و دندان های خود را به نحوی نشان دهد. این درس برای مصطفی به بهای گذراندن یکسال در زندان مخارج داشته است. بعد از آزادی، آنطور که خود اعلام کرده است برای مدت محدودی به کانادا باز میگردد.

مورد دوم شوکت محمدی است که انگاری یکی از رفقای کمونیست کارگری میباشد که جدیدن تحت حملات فرامرز شیرواند، همانی که سایه اتهاماتش بر مصطفی عزیزی سنگینی میکند، قرار گرفته است. هدف این مقاله حمایت از این دو تن و یا محکوم کردن آنیکه در برچسب زدن سری برتر از سر های دیگر دارد نیست. بلکه سعی بر اینست که به نحوه برخورد و جبهه گیری کمونیست های کارگری، که خود از اتهام وارد کنندگان به دیگران میباشند، توجهی شود.  یکبار دیگر فرصتی پیش آمده که به عوارض، عواقب و مضررات این گونه رفتار ها در تضعیف، ایجاد تفرقه، خوف، و عدم اطمینان در کامیونیتی پرداخته شود.

مسلم است که سازمان اطلاعاتی در تورنتو برای ایرانیان وجود ندارد تا بخواهد افراد را شناسائی کند. ولی با کمی دقت میتوان به سادگی به حاصل کار رفتار ها پی برد. بر هیچکس پوشیده نیست که کامیونیتی منسجم و نیرومند مخالف خواسته های رژیم میباشد. بهترین روش برای جلوگیری و بوجود آمدن اتحاد و همبستگی نیز ترس، عدم اعتماد، عدم حضور در صحنه فعالیت ها، و خاموشی اکثریتی میباشد. اگر ما این معیار ها را محکی برای شناسائی افراد برگزینیم بسادگی درخواهیم یافت که چه کسانی خواسته و ناخواسته، آگاهانه و یا از روی جهالت آب به آسیاب دشمن میریزند. ایکاش درمیافتیم که دشمن اصلی ما جهالت خود ما است و نه جمهوری اسلامی که از این جهالت ها به نحو احسنت بهره میگیرد. زمانی که در محیطی دموکراتیک با رفتار خود شرایطی را بوجود می آوریم که افراد گریخته از استبداد، ترس و سانسور را نهادینه میکنند، این به مراتب بد تر از آنی میباشد که در ایران میگذرد. بابک یزدی از سردمداران کمونیست کارگری بیانیه ای از کمیته آلمان و بیانیه دیگری از کمیته تورنتو این سازمان در صفحه فیسبوکی خود به مشارکت میگذارد و بدون آنکه نامی از شیراوند بیاورد متهم سازی افراد به وابستگی به جمهوری اسلامی را محکوم میکند. در خطوط پایانی این بیانیه چنین آمده است: " ما به این افراد اعلام میکنیم که صف آزادیخواهی، صف برابری طلبی، صف انساندوستی و دفاع از حرمت و شخصیت و شرافت انسانها آنچنان قوی هست که نخواهند توانست کوچکترین خللی در مبارزه رادیکال با جمهوری اسلامی بوجود بیاورند". بابک در عین حال عکس هائی را که یدی محمودی یکی دیگر از سران همین سازمان در مراسم عاشورا در خیابان از مردم عادی گرفته است، و به آنها تهمت "مزدوران جمهوری اسلامی" زده است را به اشتراک میگذارد. زمانی که شباهت این عمل با رفتار شیراوند به او یادآوری میشود به جای توضیح، به اعتراض برخاسته و کامنت مربوطه را حذف میکند. این عکس ها 186 بار به اشتراک گذاشته شده و صد ها کامنت که همگی دشنام به صاحبین عکس ها میباشند به خود گرفته اند.