Septemeber 22, 2016
با تشکر از ایران استار و شهرما  

 آماده سازی افکار عمومی برای آنچه بعد از بازگشائی سفارت در پیش است؟ دادن پیام غلط به جامعه بزرگتر که ایرانیان کانادا با جمهوری اسلامی مخالفتی ندارند؟ بوجود آوردن تفرقه در کامیونیتی؟ نابودی کنگره ایرانیان تنها نهادی که میتواند اتحاد و همبستگی نسبی در کامیونیتی را بوجود آورد؟ افزایش تعداد اعضاء و یارگیری از میان آنهائی که با جناح خاصی موافق میباشند؟ خود و دیگران را سرگرم کردن و از اصل قضیه دور نگاه داشتن؟ مهم نیست کدام یک از این اهداف و یا اهدافی غیر از این در نظر باشد، اما به چه بهائی؟ بی شک برای مدت ها نام بیژن احمدی و مجید جوهری در خاطره جمعی باقی خواهند ماند. شاید در بازگشائی سفارت بسیاری از ما موافق باشیم، ولی بی شک تمایلی به استقبال و پهن کردن قالی در مقابل نمایندگان رژیمی که از آن گریخته ایم در ما وجود نداشته و هیچوقت هم نخواهد داشت. چه بسا که به جمع مخالفین پیوسته و دیگران را نیز دعوت به مخالفت و از امضای این طومار برحذر کنیم.

البته باید در نظر داشت که میزان مشارکت جمعی کامیونیتی، امروز که بازگشائی سفارت در میان میباشد با چهار سال پیش که سفارت بسته شد متفاوت میباشد.هر ساله نیز به مهاجرین ایرانی با نحوه تفکر بسیار متفاوت با آنهائیکه در گذشته وارد کانادا شده اند افزوده میشود. اکثر این افراد متولدین بعد از انقلاب بوده و در محیطی پرورش یافته اند که سایه و فرهنگ جمهوری اسلامی بر هر ذره اش سنگینی کرده و تاثیر گذاشته است. جای تعجب نیست که چرا هییت مدیره کنونی چنین عمل کرده، و یا  دموکراسی، آزادی، شفافیت، تفاهم و مشارکت جمعی را به سلیقه، دانائی و توانائی خود تعبیر میکند. نباید هم تعجب کرد اگر فعالیت های امروز آماده سازی برای برنامه های آتی باشد.

شاید لازم باشد که یکبار دیگر تکرار شود که سخن از مخالفت با بازگشائی سفارت نیست. بلکه اعتراض به دخالت کنگره ایرانیان در موردی میباشد که خارج از محدوده وظایفش میباشد. اعتراض به عهد شکنی های بیژن احمدی، رئیس کنگره ایرانیان است که با چه برنامه ای وارد شده و چگونه اینچنین دست به کودتا زده و خودکامگی میکند. اعتراض به بی تجربگی، عدم استقلال فکری، خود را بازیچه دست این و آن قرار دادن تنی چند میباشد که بدون آنکه منتخب اعضاء باشند چنان عمل مینمایند که گوئی مالک این نهاد بوده و کامیونیتی رعایای آنها میباشند. اعتراض به استفاده غیر اخلاقی از نام مشکل آفرین این نهاد است که خواسته و ناخواسته تک تک اعضای این کامیونیتی را در گیر میکند. اعتراض به حرکت سئوال برانگیز مجید جوهری میباشد که با علم بر نحوه تشکل هییت مدیره نامشروع کنونی، سابقه بحرانی کنگره، نام توهم آفرین این نهاد، حساسیت های بخش عظیمی از کامیونیتی آنجائیکه به موارد سیاسی ایران میشود، باز بازیچه دست کسانی قرار میگیرد که در پس صحنه به کارگردانی مشغول میباشند. به نظر میاید که ایشان از یاد برده اند که نماینده ساکنین یک حوزه در شهر تورنتو میباشد. اگر هم به خاطر ایرانی بودن احساس وظیفه ای در او وجود دارد این وظیفه میبایست نسبت به کلیه افراد و نه جناح خاصی باشد. با این امید که هر آنچه را که شاهد هستیم خطائی بیش نباشد، گرنه وای بر ما اگر قصد، غرض و یا برنامه های دیگری در پیش باشد.

www.hambastegi.ca  647-748-5991  
 Injured Workers 647-748-3302
[facebook/hambastegi.hemayat]
 [Let's talk ICC] 
[facebook/aiding people]   

بالاخره آنچه انتظارش میرفت بوقوع پیوست. هفته پیش عده ائی از فعالان سیاسی مخالف بازگشائی سفارت نامه ای به نخست وزیر و وزیر امورخارجه کانادا میفرستند. پتیشنی نیز (563) به ابتکار عمل سمیرا محی الدین و به حمایت پیتر کنت نماینده فدرال تورن هیل در تاریخ 15 سپتامبر به مخالفت در بازگشائی سفارت تهیه و به جمع آوری امضاء میپردازند.

 حتمن به خاطر داریم که در تاریخ 12 ماه می  2012، بعد از گذشت دو هفته از انتخابات و مجمع عمومی دوره چهارم که در تاریخ 29 آپریل برقرار شد، فرخ زندی به عنوان رئیس و صمد اسدپور به عنوان دبیر کنگره ایرانیان در مجلس سنا حضور پیدا میکنند. به مدت یک ساعت سخنرانی کرده و به سئوالات نمایندگان مجلس در رابطه با ایران جواب میدهند. جناب زندی در ابتدای سخنرانی کنگره ایرانیان را نماینده و سخنگوی کلیه ایرانیان کانادا معرفی کرده و از تحریم ها در جهت فشار به رژیم حمایت میکند. اگر این انتخابات همچو امسال دو هفته دیر تر برقرار میشد، به احتمال زیاد بهنام اصفهانی زاده و شعله خلیلی که سمت های رئیس و نایب رئیس کنگره را در آن زمان به عهده داشتند در مجلس حاضر شده، تصویر و مقوله دیگری را در اختیار نمایندگان میگذاشتند.  در دو حالت جای تاسف است که کامیونیتی ما را باید کسانی نمایندگی کنند که باور و اهداف خویش را به منافع کامیونیتی ارجحیت میدهند. چهار سال بعد، امروز نوبت لابیگرایان میباشد که همان نقش را، با چهره هائی دیگر به نمایش بگذارند.

بیژن احمدی رئیس کنونی هییت مدیره نامشروع کنگره ایرانیان با پیوستن به مجید جوهری نماینده فدرال ریچموندهیل بطور غیر مستقیم رهبری جناح چپ را به عهده گرفته اند و با تماس های خود با دولت و پتیشنی (553) که توسط این دو فرد در تاریخ هفتم سپتامبر تهیه شده است، انگاری هدف سبقت از دولت کنونی کانادا در بازگشائی سفارت را دارند. با اینکه دولت کنونی برقراری روابط با جمهوری اسلامی را در برنامه های خود دارد، جناح چپ همچو کاسه ای داغ تر از آش، صبر و تحمل را جایز نمیداند. غافل از آنکه در کشوری دموکراتیک همه میتوانند با مقامات دولتی تماس گرفته و هر گروه و سازمانی میتواند طومار تهیه کند. این همانیست که جناح راست اخیرن انجام داده است. هر دو پتیشن به مدت 120 روز جهت جمع آوری امضاء در اختیار عموم قرار خواهند داشت. قابل ذکر است که در تاریخ اول آپریل 2016 پتیشن پارلمانی دیگری (275) توسط فردی غیر ایرانی و حمایت تونی کلمنت نماینده فدرال حوزه پری ساند تهیه شد که تا پایان جولای توانست 16908 رای جمع آوری کند. در این پتیشن از دولت خواسته شده بود که نام ایران را از لیست کشور های حامی تروریست خارج نکند.

 البته قبل از این، در ماه فوریه نیز طوماری در جهت بازگشائی سفارت، همزمان با آغاز فعالیت گروه فیسبوکی حامیان برقراری روابط با ایران که سوده قاسمی، نایب رئیس فعلی کنگره نیز یکی از آدمین های آن میباشد تهیه شد که تا به امروز بعد از هشت ماه نتوانست بیش از 3250 امضاء جمع آوری کند. از این رو تایاز فخری و پویان طبسی نژاد، دو آدمین دیگر آن صفحه، به اتقاق دیگر کاندیدا هائی که بدون انتخابات و با پشتیبانی همه جانبه بیژن احمدی به هییت مدیره راه یافتند، زیر پوشش کنگره به لابیگری که خارج از محدوده فعالیت های این نهاد میباشد مشغول شدند. شاید بی مورد نباشد که در رابطه با عارضه طوماری که کامیونیتی ما به آن مبتلا شده است، از یک طومار دیگر که خواهان چاپ تمبر نوروزی بوده که آنهم باز به ابتکار عمل کنگره در ماه آگوست تنظیم شده و تا به امروز حدود چهار صد امضاء جمع آوری کرده اشاره ای کنیم.

با در نظر گرفتن همه این طومار ها آیا باز هم باید بر این باور باشیم که که با چند هزار امضاء میتوان بر روابط سیاسی دو کشور تاثیر گذار بوده و یا جریان امور را تغییر داد؟ در غیر اینصورت هدف از این هیاهو ها چیست؟ تاثیر گذاری بر اذهان عمومی؟