Iran-Canadian Congress - ICC

Main Articles Photo Gallery Videos Minutes Media ICC-Pedia
 Elections
By-Law

سهم جمعی من و شما؟!

November 11,  2015
با تشکر از ایران استار و شهرما  

سالیان تلاش مریم برای آشنا کردن کارگران با حقوق خود، و یا بوجود آوردن قوانینی که کارفرمایان را وادار سازد شرایط ایمنی و حقوق کارگران را رعایت کرده، و یا اینکه همه آنها زیر پوشش بیمه های اجتماعی قرار گیرند، در چند خط نمیگنجد.  یک لوحه تقدیر، یک سخنرانی پر از درد و احساس، و یا کف زدن های طولانی از برای ارزش نهادن به آن کافی نمینماید. مریم با بوجود آوردن ارتباط میان این مبارزات و کامیونیتی، از طریق جلسه ای که برای آشنائی حقوق کارگران به همت کنگره ایرانیان چند هفته پیش برقرار گردید، و فعالیت هائی در حمایت از مریم رشیدی که جان خود را در محیط کاری از دست داد، ما را نیز در این حرکت سهیم کرده است. حضور ارسلان کهنموئی پور و سوده قاسمی رئیس و نایب رئیس کنگره، پویان طبسی نژاد کاندیدای انتخاباتی از حزب نیودمکرات در حوزه ویلودیل، تنی چند از فعالان اجتماعی کامیونیتی و استقبال گرمی که برگزارکنندگان از آنها نمودند، امیدوار کننده میباشد. باشد که بزودی شاهد بوجود آمدن کمیته ای در جهت حمایت از حقوق کارگران ایرانی به سرپرستی مریم به وجود آید. شاید هم که بالاخره اتحادیه کارگران فارسی زبان شکل گیرد. در نظر داشته باشیم که اکثر مهاجرین برای نیروی کارشان در کانادا پذیرفته میشوند. خواسته و ناخواسته همه ما کارگر محسوب میشویم. حضور دو نماینده ایرانی، مریم منصف وزیر افغانی تبار در اتاوا، و حضور قابل توجه افراد کامیونیتی در صحنه های اجتماعی که اخیرن شاهد آن هستیم میتوانند کمک شایانی در این راه باشند.

 بی شک یک چنین حرکتی نیاز به مدیرت و رهبری دارد تا بتوان نیرو ها را همسو و منسجم نمود. تا زمانی که حس تعلق و وظیفه به جمع وجود نیاید، اتحاد و همبستگی نیز در کار نخواهد بود. بوجود آوردن آن نیز کار ساده ای نیست. اگر بخواهیم منتظر بمانیم تا خود به خود و به صورت طبیعی انجام گیرد صد ها سال طول خواهد کشید. هیچ نهادی هم بهتر از کنگره ایرانیان نمیتواند در این جهت موثر باشد. ولی افسوس که کمیته سیاست گذاری به جای اینکه در پی برنامه ریزی های بلند مدت باشد، و یا به جای اینکه کمیته بازنگری اساسنامه که بعد از هشت سال، که چهار سال آن با زد و خورد همراه بوده است، به موضوعات پایه ای که همانا تعریف مجدد اهداف، هویت و ماهییت این نهاد میباشد، بپردازد، خود را سرگرم جزئیات کرده است. هییت مدیره نیز هر گونه اعتراض و گوشزدی را در این زمینه نادیده گرفته و آنها را عواملی در منفی ساز جو و دلسرد کردن اعضاء می پندارد.

 چه خوب میبود که تک تک ما نیز سهم خود در این نارسائی ها می پذیرفتیم. اگر ما نسبت به بود و نبود قلمی، حمایت کردن و یا نکردن مبارزی، نظارت و حق خواهی از نهادی، اینچنین بی تفاوتی نشان میدهیم، چگونه میتوانیم انتظار داشته باشیم که تغییری بوجود آید.

 در ضمن روز یکشنبه 29 نوامبر تجمع عمومی در اتاوا در حمایت از محیط زیست و تغییرات آب و هوا را فراموش نکنیم. بیائیم آن روز و این موضوع را آغازی برای پیوستن به فعالیت های جمعی بسازیم. قابل ذکر است که در پی تدارک وسیله نقلیه برای عزیمت به اتاوا به صورت جمعی از نورت یورک و ریچموندهیل میباشیم. شما نیز اگر مایلید در تدارک این حرکت سهمی داشته باشید به ما بپیوندید.

 جهت دست یابی به عکس و فیلم هائی از مراسم تقدیر و سخنرانی مریم، اطلاعات در رابطه با تجمع 29 نوامبر در اتاوا، و همچنین در جریان فعالیت های کنگره قرار گرفتن، به سایت همبستگی و صفحات فیسبوکی آن مراجعه کنید.

 
www.100possible.ca

Facebook/hambastegi.hemayat
Facebook/ICC 2014Election!  

فرد، نهاد، نماینده، نشریه، صفحه فیسبوکی، که حضور اجتماعی پیدا میکنند به میزان قدمت، برای دیگران حس مالکیت نسبت به خود بوجود میاورند. بطور مثال نشریه ای که بیست سال در خدمت جامعه بوده، از نظر اخلاقی نباید ناگهان و یا بدون برنامه ریزی قبلی ناپدید گردد. یا سیاست مداری که به نحوی نقش رهبری را پذیرفته است دیگر نمیتواند بدون در نظر گرفتن انتظارات جامعه هر طور که خود مایل است عمل کند. بطور کلی فعال اجتماعی بودن مسئولیت های جمعی و جنبی بوجود می آورد که نباید نادیده گرفته شوند.

عدم وجود تعلق به جمع و یا ضعیف بودن این حس در کامیونیتی های مهاجر باعث میگردد که اشخاص به این مورد توجه کمتری نمایند. این عمل بنوبه خود عاملی خواهد شد که حس تعلق بوجود نیامده و کامیونیتی آنطور که باید شکل نگیرد. عده ائی بر این باور میباشند که فرد مهاجر میبایست سعی کند که با فرهنگ جدید آشنا شده، خود را با آن مطابقت داده و هر چه سریعتر به جامعه بزرگتر بپیوندد. شاید در سخن این امر امکان پذیر و یا ساده بنماید. ولی چگونه میتوان انتظار داشت در مدتی کوتاه بدون آنکه صدمات روحی و روانی فراوانی را متحمل شد، عادات و رسوم را کنار گذاشت، نیاز های معنوی را نادیده گرفت، با مشکلاتی همچو نا آشنائی با زبان، پیدا کردن کار مناسب و مربوط به تخصص و تجربه، کمبود های مالی، و مهمتر از همه از دست دادن خانواده و دوستان را جبران نمود. قابل تعجب نیست که میزان افسردگی، اختلافات خانوادگی، خودکشی و اعتیاد در نزد جوانان و بطور کلی درد غربت در میان تازه واردین بیشتر باشد.

 چند هفته ای میباشد که جای مقالات یکی از قلم به دستان سرشناس و معتبر(*) در یکی از نشریات فارسی زبان (**) خالی میباشد. جز اشاره مختصری توسط خود ایشان و نقد کوتاهی از طرف فعالان اجتماعی، آنطور که میبایست به این مورد توجه و اطلاع رسانی نشد. خوانندگان نیز در جهت کسب اطلاعات و کنجکاوی رغبتی از خود نشان نداده اند. صاحب امتیاز و سردبیر نشریه نیز لازم ندیده است که در این رابطه توضیحی بدهد. آیا واقعن اگر روزی چاپ آن نشریه بدون اطلاع قبلی قطع گردد به همین صورت بی تفاوت خواهیم بود؟ آیا میتوان این تصور را داشت که در میان خوانندگان فردی وجود ندارد که توجه اش به آن نشریه بیشتر به خاطر مقالات آن نویسنده باشد؟ حتمن اینچنین نیست وگرنه این مقاله دلیلی برای وجودیت خود نداشت.

 با وجود سوشیال مدیا که این امکان را بوجود آورده که به سادگی و بدون هیچگونه هزینه ای پیام و افکار خود را با دیگران به مشارکت بگذاریم، چرا باید اینچنین نسبت به آنچه در اطرافمان میگذرد بی تفاوت باشیم. باید پذیرفت که این بی تفاوتی همانا یکی از عوارض مهاجرت است که انسان ها را نه تنها با جامعه بلکه با خود نیز بیگانه مینماید.

با همه این اوصاف و شرایط شاهد آن هستیم که عده ائی نیز وجود دارند که همزمان با دست و پنجه نرم کردن با مشکلات شخصی، قسمت عمده ای از وقت و نیروی خود را وقف حمایت از حقوق دیگران مینمایند. صدمه دیدن در محیط کار، مریم ناظمی را که مهاجری مانند صد ها مهاجر دیگر غافل از حقوق اولیه خود بود، نه تنها خانه گیر و مایوس نکرد، بلکه از او مبارزی سرسخت ساخت. جمعه گذشته در هتل دان ولی تورنتو در جهت تقدیر از زحمات چندین ساله چهار تن از فعالان اجتماعی در جهت دفاع از حقوق کارگران صدمه دیده که از جان و مال خود مایه گذاشته اند، مراسمی برقرار شد. مریم ناظمی یکی از این چهار نفر بود که سلامت خود را هنگامی که در یک از مدارس کار میکرده از دست داده است.

* محمد تاجدولتی (در رسانه های چاپی نام برده نشده است)
** سلام تورنتو(در رسانه های چاپی نام برده نشده است)


مراسم تقدیر از مریم ناظمی برای حمایت بیدریغ ایشان از کارگران صدمه دیده - 6 نوامبر 2015

Video (1)

Photos

   

Last Edited 05/01/2017 - For all comments on this site info@signandprint.ca